Uyarı ⚠ : Yazı psikolojik olarak ağır ve etkileyici, Jonghyun’un mektubunun yayınlanmasının  tartışmaya neden olma ihtimali olduğu için  içeriği okumadan önce lütfen bu zor zamanda şayet kişisel olarak çok fazla etkileneceğinizi düşünüyorsanız Lütfen içeriği okumayınız!

 Jonghyun’un En Yakın Arkadaşlarından Biri Olan Nine9’ın Mektubu Yayınlama Kararını Açıklaması:

Şu anda Jonghyun’u son yolculuğuna uğurlandı ve geri döndüm.

Cenaze portresinde gülümseyerek ona baktığım halde, Jonghyun’un geri döneceği ve gülümseyebileceğini hissediyorum; sanki bunların hepsi sadece bir rüya gibi.

Son zamanlarda, Jonghyun bana bazı karanlık ve derin düşüncelerden bahsetti. Sanki her günü gerçekten zor geçiyor gibi görünüyordu.

Huzursuz hissetmeye başladım.  Bu yüzden ailesine söyledim ve elimden gelenin en iyisini yapmaya çalıştım, ama sonunda, zamanlamayı erteledim, durduramadım.

Hâlâ bu Dünya’da olmadığına inanmam çok zor ve çok acı verici. Şimdiye kadar da beni en çok korkutan şey bu. Çünkü bu mesajı göndermenin doğru olup olmadığından emin değilim. Lakin Jonghyun bizzat kendisi bu Dünya’dan göçüp giderse bu mektubu yayınlamamı istedi.

Böyle bir günün gelmesini asla ama asla istemezdim lakin…nihayetinde ailesi ile yaptığımız münazaralar neticesinde ve ona olan son görevimi yerine getirmek için mektubu yayınlıyorum.

Bu görevi bana vermiş olmasının bir nedeni olduğunu düşünüyorum. Ayrıca mektubu yayınlamamın tartışma başlatmasından endişe ediyorum. Fakat Jonghyun’un bunu beklediğini ve yapmazsam bana “Niye sözünde durmadın?” diye sormasından daha çok endişe ettiğim için mektubu yayınlama kararı aldım.

Umarım insanlar şimdi Jonghyun’un yalnız olmadığını görebilir.

Ve iyi olduğunu …her şeyi gerçekten dört dörtlük yaptığını …Lütfen ona minnettar olduğunuzu ve sevginizi bir şekilde gösterin.

Güzel  Jonghyun, Seni gerçekten seviyorum. Zaman geçtikçe benim sana olan sevgimde katlanarak artacak.  Gittiğin yerde acı çekmemen için dua ediyorum. Ve umarım huzur içinde uyursun …

Bu Jonghyun’un Veda Mektubu 

————

İçten kırgınım.

Yavaş yavaş içimi kemiren depresyona karşı direnmeye çalıştım ancak sonunda tükendim.

Üstesinden gelemedim.

Kendimdem nefret ettim. Anılarıma tutunmaya karar verdim. Kendime gelmek için haykırdım. Fakat yanıt yoktu.

Eğer nefesiniz sizi boğuyorsa artık nefes almanın hiçbir anlamı yok.

Benim sorumluluğumu kim alabilir ki diye sordum kendime .

Sadece kendim bunu yapabilirdim.

Yapayalnızım.

Bir şeylerin biteceğini söylemek kolay olandı.

Ama gerçekten bitirmek çok zordu.

Uzun bir zaman boyunca bu zorlukla yaşadım.

Kaçmak istediğimi söylemişlerdi ya.

Bu doğru. Kaçmak istedim.

Benden.

Senden.

Orada kim olduğunu sordun. Ben olduğumu söyledim. Tekrar ben olduğumu söyledim. Ve yine benim olduğumu söyledim.

Neden anılarımı unuttuğumu sordum. Bunun kişiliğim yüzünden olduğunu söyledin. Anlıyordum. Her şeyin sonunda benim hatam olduğunu görüyordum.

İnsanların fark etmesini umuyordum. Ancak kimse fark etmiyordu. Çünkü benimle sizlerde tanışmadınız.

Neden yaşadığımı, insanların neden yaşadıklarını sorguladım. Çünkü sadece yaşıyorlar. Herkes sadece yaşıyor.

İnsanlara ölmek için neden sorarsanız şayet onlar sadece “tükendikleri” için öldüklerini söylerler.

Acı ve ızdırap çektim. Acıyı ve ızdırabı nasıl mutluluğa dönüştüreceğimi bilmiyordum. Hiç öğrenemedim.

Acı sadece acıdır.

Kendimi buna son vermek için daha önce çok zorladım.

Neden ? Neden tüm bu acıya son vermek için direniyorum ki?

Bana acının nedenini araştırmam söylendi.

Bense bunun nedenini çok iyi biliyorum.

Kendimden dolayı inciniyordum. Hepsi benim hatamdı, çünkü ben bu şekilde doğmuşum.

Doktor, duymak istediğin şey bu muydu?

Hayır. Ben yanlış bir şey yapmadım.

Sakin bir ses tonuyla bana kişiliğimden kaynaklandığını söylediğinde, doktor olmanın ne kadar kolay olduğunu düşündüm.

Bu kadar acı çekiyor olmam çok fantastik. Oysa benden daha büyük acılar yaşayan ve buna katlanıp hayatını mutlu bir şekilde idame eden binlerce insan vardı. Benden daha güçsüz olanlar güzelce yaralarını sarıyordu. Gerçek olan şu ki bu Dünya’daki hiç kimse benden daha aciz ve güçsüz değildi.

Ama yinede yaşamak istedim. 

Bunu niye yaptığımı sordum kendime kendime. Cevabı ise sizin içindi.

Oysa ben kendim için bir şey yapmak istedim.

Lütfen bilmediğiniz konular hakkında ahkam kesmeyin.

Neden acı çektiğimi bulmalıyım. Birçok kez bunun nedenini aradım işte. Niye acı çektiğimi söyledim ya. Bu nedenlerle acı çekmeye hakkım yok mu? Daha spesifik ve daha dramatik şeyler mi olmalıydı? Sizin daha iyi nedenleriniz var mı mesela?

Ben söyledim işte. Dinliyor musunuz beni? Üstesinden gelsem de üstesinden geldiğim şeyler yara izi olarak kalıyordu.

Sanırım Dünya’ya kafa tutmak benim için değildi.

Göz önünde ünlü hayatı yaşamak bana göre değildi.

Bu yüzden zordu. Dünyaya açılmak ve halkın gözünün önünde bir hayat yaşamak bana göre değildi.

Sanırım zor olanda buydu. Dünya’ya açılmak ve herkesin önünde bir hayat yaşamak. Niye bunu seçtim ki? Çok saçma.

Bu zamana kadar mükemmel bir şeyler yapmışımdır.

Ne diyebilirim daha fazla hiç bilmiyorum. Sadece bir şeyleri iyi yaptığımı söyleyin.

İyi şeyler yaptım ve çok fazla çalıştım.

Beni sonsuzluğa uğurlarken yüzünüzde tebessüm olmasa da hatalı olduğumu da söylemeyin.

İyi yaptın deyin.

Gerçekten iyi bir şeyler yaptın ve çalıştığımı söyleyin.

Elveda.

Kaynak: onehallyu&soompi