Bu sayı, gerçek hayatta yaşanılan kayıplar üzerine yazılmış şarkılardan oluşmaktadır.

(Testin beşincisi için BURAYA tıklayınız.)

 

(1) Kaldıkları yurtta çıkan yangın sonucu hayatlarını kaybeden 3 stilist için yaptıkları şarkıdır:

“Gözlerimi kapatıyorum ve dayanmaya çalışıyorum zorluklara

Gözyaşlarımı tutuyorum sadece biraz daha, sorun değil

Bu zavallı kalpte artık hiçbir özgürlüğüm yok

Bu zamana kadar taşıdığım acılar çok ağırdı

Sol tarafımı da alıp çok uzaklara gittin

Bu bir yalan, Tanrım onu almak zorunda mıydın?

İnanamıyorum, her yerde sadece parlak gülümsemeni görüyorum

Nerede olursa olsun, görüntün canlanıyor hayalimde

(…)

Bugün de farklı bir şey yok dünden

Ben hala buradayım ve burada olmadığına inanamıyorum

Neden sen? Avazın çıktığı kadar bağır

Bilmiyorum, sensiz yabancı bu sokaklar bana

Hala hatırlıyorum söylediklerini, yüzünü ve ifadelerini

Gülümsüyorsun fotoğraflarda ve alışkanlık arıyorum seni her gün

Bu son mesajım, arkanda bıraktığın her şey tanıdık birer iz

Bu gözyaşları senin için akıyor, boğuluyorum uyurken ya da uyanıkken

Sadece bana geri dön, daha iyi olacağım

İki kat daha fazla, hayır daha da fazla

(…) Rakamlar durdu 26’da, iki yıl içinde abin olacağım

Bu çok acıtıyor, karşıdan rüzgar esiyor, bu sen misin?

Seninle alakası olmayan şeyleri düşünmeye başlıyorum bu mantıklı değil

İnanması zor ama benim yorgun bedenim konuşuyor gerçekleri

Güle güle canım, kanatlarını aç ve nereye olursa olsun uç

Her gün her yerde her zaman

Daha iyi davranmadığım için üzgünüm”

 

(2) Babasını kaybeden idol, bu kaybından sonraki duygularını şarkı sözlerine döker:

“Çok uzakta görünen beyaz ışığın yanında oturuyorum

Artık göremiyorum seni uzuncadır, özlüyorum

Usulca baştan yaşıyorum kaybolmaya başlayan hatıralarını

Senin olmadığın günlerime nereden başlasam ki?

Peki ya o bir melek değilse

Daima yanı başımda duran bir melek değilse (*melek değil de ‘o’ ise)

Her şey seninle tamamdı

Sen gittikten sonra bir başıma kaldım, ama bana geri gönderildin

Sen yokken sadece boş bir iskeletim

Geçip giden birçok insan içinde, bir tek sen paylaştın hislerini

‘Sakın pes etme, kaldır kafanı ve ilerle’

Onun sözleriydi değil mi?

Sen olmadan çok vaktim kalmış olsa da geriye

Ne olursa olsun sarsılmadan yaşayacağım

Yanımda sen olmasan da hatırlayacağım benimle olduğun zamanları

Bazen çok ağır yükler yüklensem de

Senin yerine de güzel yaşayacağım söz veriyorum

Bazen gitmesine izin veriyorum, hayır hayır olamaz

Sensin benim kahramanım ve meleğim

Baba orada mısın?”

 

(3) Ortaokula giden hayran sevdiği idole bir mektup gönderir ve ölümcül bir hastalığa yakalandığını, ölmeden önce son isteğinin onu görmek olduğunu yazar. Bunu okuyan idol, kendisiyle tanışmak için yapılan diğer uydurma içeriklerden biri sanır ve mektubu ciddiye almaz. Bir süre sonra başka bir mektup daha alır. Hayranın ailesi idolü haberdar etmek için tekrar mektup göndermiştir, ortaokuldaki o kız çocuğu kanserden ölmüştür. Bunu okuyan idol yıkılır. Pişmanlığını bir şarkıya döker ve şarkıyı o küçük hayranına armağan eder:

“Bu nasıl bana olabildi?

Ama daha kötüsü bu nasıl sana olabildi?

Bir mektupla başladı ve bu acının başlangıcıydı:

‘Her nefes alamadığım gün ruhsuzca geçti

O zamanlar gerçekten güzel olan seninle tanışmak değerli bir kaderdi

Bu dünyadaki her şey çok güzel görünüyor

Senin sevdiğin şeyleri ben de sever oldum

Sadece mükemmel güvenliği arayarak yaşamın içindeki sırları birbirimizle paylaştık

Bedenim hastalığa yakalandı

Senden cevap yoktu

Üzgünüm, elveda.’

(…)

Ateşten daha sıcak bir bencillik bana sıkıntı veriyor.

Kalbim bunalmış ve ağır, ya ölürse… bilmiyorum

Gülüş sesinin kaybolmaması için koru

Gün boyu, yalnız geçirdiğim bir günde bir mektup aldım

Gözyaşı döktüm

Bu dünyada benim sesim seni mutlu ediyorsa,

…bundan daha uzağa, uzaklara yüksek sesle şarkı söyleyeceğim

Bu bunalmış kalbimi duyuyor musun?

Arkadaşım gözyaşlarını sileceğim

Bence gülen sen daha güzel

Üzgünüm, üzgünüm…”

 

(4) Trafik kazasında hayatını kaybeden idol, bu şarkıyı yazan idolün okuldan arkadaşıdır. Idol, bu kaybı sonrası arkadaşıyla olan anılarını şarkıya döker:

“Çok uzaklarda olsan bile yalnız hissetme, ben senin yanı başında olacağım

Buraya bak, bir tebessümle seni karşılayacağım

Ay gökyüzünde yükselirken gecenin karanlığı zifiri

Sen burada değilsin

Eğer son an’ımız olduğunu bilseydim, en azından sana bir hoşça kal derdim

(…)

Gitmek için çok erkendi

Acımasız zaman akıp gitmeye devam ediyor

Hoşça kal deme, henüz hazır değilim, yaşaman için yalvaracağım

Canımın içi nasılsın, nihayet sana sorabiliyorum burada olmasan bile

Seni bu dünyada zamanım tükendiğinde yeniden göreceksem neden bu pişmanlık?

Yeniden buluşacağımız güne kadar, iyi günler sana cennette”

 

(5) Sewol Feribot Kazası’nın yıldönümünde yayınlanan şarkı, kazada hayatını kaybeden öğrencilere adanmıştır. Şarkı kazada hayatını kaybeden bir öğrencinin ağzından, artık yanında olamayacağı annesine yazılmış gibidir:

“Hep yalnız yaşamak istemişimdir

Her günümün hikayesi yalnız olurdu

Issız bir adaya düşsem ne güzel olurdu

Duvarlar inşa etmeye çalışırdım kendi kendime

Böyle şeyleri özgürlük sanırdım, kimsenin beni takmamasını

Aptal kafam…

Mükemmel bir yanlış anlamanın içinde kendimi düşündüm

Sense bana ellerini uzattın

Birilerine ihtiyaç duyarsan elimi tut

O kişi ben olacağım, ömür boyu böyle olacağız

Eğer bir omuza ihtiyaç duyarsan bana bak

O kişi ben olacağım, ömür boyu böyle olacağız

(…)

İnsanlar için yaşamanın verdiği mutluluk nedir bilmezdim

Şimdi ben de orada olacağım

Gözyaşlarını ve kederini içine at benim için

Biliyorsun, ne zaman beni çağırırsan orada, hemen yanında olacağım

Hiçbir şey için asla ağlama, akıttığın hiçbir gözyaşına değmez

Güven bana, tüm dünya karşında dursa bile ben ellerini tutacağım”

 

Hazırlayan: nasip