Müziği sadece eğlence olarak sınıflandırmak kolaydır. Aynı şekilde, hayran kitlelerini de belirli bir müzisyene takıntılı veya aşırı koruyucu olarak görmezden gelmek kolaydır. Ancak müzik söz konusu olduğunda, modaya uygun melodilerden ve zekice yazılmış şarkı sözlerinden çok daha fazlasıdır. Bir sanatçı, insanların sadece dinlediği birinden daha fazlası olabilir mi? Müziği, dinleyicilerin anlaşıldığını ve kendilerinden daha büyük bir şeye bağlı hissettikleri bir yer haline gelebilir mi?
Cevap, anlar yaratan sanatçıları, hareketler yaratan sanatçılardan ayıran şeydir. Akılda kalıcı bir melodi dikkatinizi çekebilirken, müziğin ardındaki mesajlar genellikle sanatçıların gelecek nesiller boyunca etkili kalmasını sağlayan şeydir. Örneğin, Michael Jackson birliği teşvik ederken, Whitney Houston güçlü sesiyle kültürel bir etki yarattı. Daha yakın zamanlarda, Bad Bunny gibi sanatçılar, kimlik ve kültürel temsil etrafında dönen sorunları vurgulamak için müzik platformlarını kullandılar.
Benzer şekilde, RM, Jin, SUGA, j-hope, Jimin, V ve Jung Kook‘tan oluşan uluslararası tanınmış pop ve hip&hop grubu BTS, platformlarını çok sayıda anlamlı mesaj içeren müzikler yapmak ve tanıtmak için kullandı. Bu mesajlar arasında öz sevgi, gençliğin ve nostaljinin geçici anları, Carl Jung’un zihin teorisinin keşfi, kırılganlık, BTS hayran kitlesine (ARMY olarak adlandırılır) duydukları takdirin kabulü ve en son olarak da mirasa duyulan takdir yer alıyor. Örneğin, Love Yourself : Tear ve Love Yourself: Answer gibi albümleri içeren Love Yourself albüm üçlemesi, öz kabul, gelişim ve kendini anlama temalarına odaklandı. Bu mesaj, BTS lideri RM’in tüm üyeleriyle birlikte 2018’de UNICEF’in Generation Unlimited girişimi aracılığıyla Birleşmiş Milletler Genel Kurulu‘nda konuşma yapmasıyla müzikten de öteye taşındı. Bu an, grubun albümlerinde ele aldığı mesajın geniş bir global kitleye ulaşmasıyla bir dönüm noktası oldu. Birçok hayran için bu mesajlar, BTS‘in 13 yıllık muazzam kariyer yolculuğunun ardından bugün sektörde bulundukları yere ulaşmak için katlandığı zorluklarla birleştiğinde daha da anlam kazanıyor.
Bu uzun mesajlar, BTS‘in stadyumları bir saatten kısa sürede doldurmasının ve Grammy Ödülleri’ne başvurmayacaklarını açıkladıklarında internette fırtına yaratmasının başlıca nedenlerinden biri oldu. Hayranlarının çoğu, dil engeline rağmen, BTS‘i cinsiyet, yaş ve köken fark etmeksizin birçok insan için rol model olarak gördükleri için söylediklerini dinliyor.
Müzikleri, karmaşık insan deneyimlerini sadece bir veya iki şarkıda ele almıyor; BTS olma kimlikleriyle iç içe geçmiş durumda. Çalışmaları, uzun bir hikayeyi kavramsallaştırmak için şarkı yazarlığı, beste ve yeteneği kullanma çabasını yansıtıyor.
Bazıları hayran kitlelerini aşırı ve potansiyel olarak takıntılı bulsa da —ve bazı insanlar hayranlıklarını kesinlikle aşırıya götürebilse de— bu hayranlar, BTS’in hayatlarında belirli bir mesajı duymaya ihtiyaç duydukları bir anda onlara nasıl destek olduğu için bir araya geliyor ve BTS’i destekliyorlar.
Tamamen dolu MetLife Stadyumu‘nun tribünlerinde, çoğunluğu Korece konuşmayan ama aynı şarkı sözlerini söyleyen (ya da söylemeye çalışan) ve nostaljik BTS anlarına gönderme yapan kıyafetler giymiş taraftarların arasında durmak, müziğin gerçekten de dil ve mesafeyi aşarak kültürler arası mesafeyi aşabileceğini açıkça ortaya koyuyor. Bu platformu kullanarak bu topluluk duygusunu yaratabilen müzisyenler, gelecek on yıllarda zamansız ikonlar haline gelecek müzisyenlerdir.
Kaynak: The Triangle