Bu sanki eğlencesine sorulmuş bir soru gibi –rekabet edebilecek çok kişi yok ve sonuçta önemli olan tek şey müzik. Bir rapçi dans edebiliyorsa, neden umursanmalı ki?

Belki de, en iyi rap sanatçılarının unutulmaz eserler üreterek ve kendilerine özgü soundlarla insanları çekerek popülaritelerini arttırdıkları 2019’un doğrudan tüketiciye yönelik müzik manzarasında, bir sanatçının görsel olarak da performans sergileme yeteneği bizi etkilemiyor.

Kültürel anlar, ikonografiyle (resmetme) ifade edilir –sonuçta kelime “ikonik”tir- ve en temel haliyle “ikon” nedir, bir görüntü mü? Ve hangi görüntü, bir dans hareketi kadar sık taklit edilebilir?

Birçok rapçi için görselin anlamı, kıyafet, mücevher ve saç stilleridir. Daha doğrudan sanatsal anlamda, albüm kapakları ve müzik videolarıyla ortaya koyulur. Ancak gösterişli kıyafetler giymek için çok para harcamak gerekirken, müzik videoları ve sanat eserleri, paranın yanı sıra çok güçlü bir sanatsal vizyon da ister. Bunun aksine dans evrenseldir; sağlıklı her insan dans edebilir ya da yaptığı şey dansa benzeyebilir. Ayrıca dans yalan söylemez. Stüdyoda mükemmele yakın bir vokal kaydedebilir ve teknik olarak zor bir sesi zahmetsizce oluşturabilirsiniz. Fakat dans edebiliyor numarası yapamazsınız; ya garip görünürsünüz ya da görünmezsiniz.

Ve J-Hope asla garip görünmez.

https://twitter.com/Tear_esa/status/1215464905836564481?s=20

Güney Kore’nin Gwangju şehrinde doğan Jung Hoseok’un, Güney Koreli “Hobi” olmasının garipsenmemesinin zengin bir kültürel önemi var. Örnegin çoğu 2010’ların sonlarında başarıyı yakalayan Doğu Asyalı büyük hip-hop rap yıldızlarının son dönemde gündemde oldukları olaylar ortada. Bu sebeplerden dolayı Asyalı rapçiler ana akımda zarif veya olumlu karizmalarıyla tanınmazlar –aslında onlar pek de tanınmazlar; muhtemelen büyük ölçüde bu kötü algı nedeniyle.

Bu arada J-Hope, çekirdekten yetişme bir pop sanatçısı ama doğuştan yetenekli bir rapçi. Dünyanın en güçlü pop grubu Güney Koreli Bangtan Sonyeondan‘ın (BTS) yedi üyesinden biri ve grubun, RM ve Suga ile birlikte üç kişilik “rap line”ının da bir parçası. Bu noktada, sektördeki hemen hemen her şarkının içinde hip-hop renkleri barındırmasıyla en azından K-Pop, rap’in popülaritesinin farkında.

Ancak hiç kimse, tam olarak BTS gibi yapmıyor. Onların üç uçlu rap line’ı, Amerikan hip-hop’ının geleneklerinden büyük ölçüde yararlanıp yedi üyeli müzik grubuna sürekli teknik olarak güçlü dizeler sunarken, kendi şarkı sözlerini kendileri yazıyorlar.

Bu, BTS’in yetiştirilme tarzına atfedilebilir. Grup, lider RM ve ikinci üye Suga merkezli bir hip-hop grubu olarak kuruldu. Bang Shi Hyuk’un Big Hit Entertainment‘ının bir eseri olan Bangtan Boys, K–Pop/idol sektöründe birçok kişi için zorunluluk olan eğitim aşamasında çok sayıda üye dizilimi değişikliğinden geçti. Nihayetinde Bang; grubu hala, çağdaşları EXO ve g.o.d gibi idol hareketleriyle gruplandırılacak şekilde, hip-hop merkezli benzersiz bir melez haline getirdi. Bu değişiklik, grubun orijinal rap line’ının yanına, şarkıcı/dansçı Jin, Jimin, V ve Jungkook’dan oluşan bir vokal line’ı dahil etmeyi içeriyordu.

Bu değişikliklerin arasında, orijinal ikili rap line ve dörtlü vokal line’ın yanına, kendini BTS‘in rapçisi, yapımcısı, söz yazarı ve dans dinamosu olarak tanıtacak, kendini ifade etmek için dünyanın dört bir yanından hip-hop’un birçok formunu kullanan bir sanatçı olacak olan “J-Hope” Hoseok”un eklenmesi gerçekleşti.

Hoseok’un geldiği yerle alakalı geçmişine baktığımızda, bazı şeyler diğer üyelerinkinden daha net. Gwangju’daki  özgeçmişine dair güvenilir ve ayrıntılı bilgilere ulaşmamız zor, ancak  bildiklerimiz şöyle: Anasınıfındayken sanat okuluna gitti ama görsel sanatlara pek ilgi duymuyordu. Hoseok, verdiği bir röportajda “Sanat okuluna gitmek için tek sebebim eve yakın olmasıydı” dedi. Üçüncü sınıfta dans etmeye başlayan ve genç yaşta büyük umut vaat eden aktif bir çocuktu. Nihayet altıncı sınıfa geldiğinde, ailesini ikna edip dansçı olarak ilerlemeye karar verdi.

Ortaokulda katıldığı “Neuron” adlı dans grubuyla başarılı bir sokak dansçısı oldu. YouTube’da hala bu dans grubuna ait (solo veya grup) çeşitli hip-hop dans hareketlerini uyguladıkları çok sayıda video bulabilirsiniz. Uzun boylu ve uzun saçlı Hoseok, küçük yaşlarda dahi, onunla birlikte anılan neşe dolu enerjisini ve fiziksel akıcılığını sergiledi. Sahne becerisi ve sevgisi onda sanatçı olma isteğini arttırdı ve böylece K-Pop’un güç merkezi olan JYP Entertainment‘ın seçmelerine katıldı. Her ne kadar Hoseok’un neredeyse GOT7 üyesi olabileceği dedikoduları olsa da JYP ile çalışmadı. Bu tecrübe ona, bir yıldız olabileceğine dair övgüler ve yetkin kişilerden onay kazandırdı. 14 yaşında ki dansçımız, 2010 senesinde Big Hit Entertainment seçmelerine girdi ve rap yapmayı ve şarkı söylemeyi öğreneceği BTS‘e katıldı. Hoseok nihayetinde, RM ve Bang PD ile birlikte “J-Hope” sahne adını kullanmaya karar verdi.

Grubun son tur belgeseli “Bring the Soul: The Movie”de, “Sahne isimlerimizi seçerken içinde “ho” geçmesini istedim, bu yüzden ilk başta ‘J-Ho’ olacaktı. Fakat ‘J-Ho? J-Ho?’ diye düşünürken ‘J-Hope’ aklımıza geldi. Sahne adımı böyle bulduk. İfade ettiği şeyler ardından geldi” dedi.

Ne ifade ettiğine gelince; J-Hope, sahne adının verdiği mesajı birçok şarkısında yansıttı. Örneğin “Hope World” adlı mixtape’inde bulunan “P.O.P (Peace of Peace) pt 1” eserinde amacı, bu adaletsiz dünyada hayat mücadelesi veren insanlara umut ve neşe kaynağı olmaktı. TIME dergisi ile yaptıkları röportajda şunları söylüyor: “Sahne adım gibi, birilerine küçük de olsa umut olmanın benim için çok anlamlı olacağını düşündüm.”

Umut sahibi olmak Bangtan’ın ilk döneminde zordu. Big Hit, finans ve sektör baskıları ile mücadele ediyordu. BTS, çıkış öncesi ve hatta çıkış sonrası bile sıradışı konsepti nedeniyle küçümsendi ve grup, dışlandı. 2012’in sonlarına doğru, hepsi ergenlik çağındaki üyeler (en büyük üye Jin 20 yaşındaydı) ne varlıklı kökenlere ne de yeni başlayanların zenginliğe sahipti. Grubun multi yetenekli üyesi Jungkook bile,  bencillik  sorunuyla başa çıkarak büyümek zorunda kaldığını anlattı.

Üyelerin her biri, yıldızlık seviyesine ulaşmak için ihtiyaç duydukları farklı niteliklere ulaşmak adına çok çalıştılar. Özellikle J-Hope, müzisyen olarak hala gelişmekteydi. Big Hit‘e başvururken, RM ve Suga gibi öncesinde yer altı rapçisi değildi -işin doğrusu, bir rapçi de değildi. Kendinden daha deneyimli üyeler ve dersler sayesinde kendini geliştirdi ki üyeler, kendilerini sık sık alışılmışın dışında şiirsel bir dille, Amerikan rap hayranlarının tarzında ifade ediyorlardı.

“Rap öğrenmeye zorlandığımı söylemekten ziyade, günlük yaşamımda doğal olarak özümsediğimi söyleyebilirim. Kaldığımız yurda dönüp freestyle rap çalışırdım. Başlarda ‘Bunu nasıl yapabiliyorlar?’ diye acayip merak ediyordum fakat bunun rap denilen şey olduğunu hissettim. Üyeleri aralarında paslaşırken görmek, birbizimize diss atmak ve rap aracılığıyla birbirimizle konuşmak çok ilginçti.” – J-Hope / 2018

J-Hope sonunda rap line’a katıldı ve hatta tüm gece boyunca Suga ile freestyle yaptı. Fakat grubun çıkışına uzanan zorlu yolculuk ona zarar verdi. Ve bir noktada, nedenleri belli olmaksızın, J-Hope kendisine ihtiyac duyulmadığı hissine kapılarak gruptan ayrıldı. Jungkook’un gözyaşları içinde yalvarışları ve grubun lideri RM’in onu grupta tutmaya adanmış mücadelesi sayesinde grubta kaldı.

RM, “Burn the Stage“ belgeselinde, “Çocuklarla konuştum” dedi. “Onlara, Jung Hoseok’a ihtiyacımız olduğunu anlattım. Jung Hoseok olmadan başaramayız dedim.”

Çıkış zamanları yaklaştıkça, BTS üyelerinin üzerinde sahne performanslarını sıkılaştırmaları konusunda baskı oluştu. Dans liderleri olarak seçilen kişinin, bu konuda özel bir özveride bulunması gerekiyordu. İçerikleri daha göz korkutucu hale getirmek için, BTS’in ilk dönemlerindeki koreografilerinden harika bir atletiklik, enerji ve sektör standartlarında bir hassasiyet talep edildi. J-Hope’un verdiği bilgiye göre, “We Are Bulletproof, Pt. 2” koreografisi için BTS üyeleri üç ay boyunca her gün çalışmış: “Dans ederken, bedenlerimizde veya parmaklarımızdaki en ufak değişiklik bile dansı yeniden kayıt almamız gerektiği alamına geliyordu.”

Bu, J-Hope‘un birçok kez yaralanmasına sebep oldu: “Bayıldığım bile oldu, birçok kez kendimi yaraladım. Hatta ayaklarıma çok kan toplanmıştı ve kendi kendime o kanı boşaltmak zorunda kaldım.”

Ancak performans konusundaki bağlılığı ve verdiği söz, hepsinin önüne geçti: “Şimdiye kadarki tüm çabalarımız ve sıkı çalışmamız karşılığını buldu.”

Getirdiği sonuçlar idrakın da ötesinde: BTS şuan dünyanın en büyük grubu, albüm satışları konusunda rekor üstüne rekor kırıyorlar. Bu yıl, Melon ve Mnet Müzik Ödülleri gibi Güney Kore’nin önde gelen törenlerinde en büyük ödülleri süpürdüler ve 2019 yılında en çok satış yapan albüme sahip oldular (Billie Eilish’in albüm satışları henüz netleşmedi). Güney Kore’nin Gayri Safi Yurt İçi Hasıla’sına 5 milyar dolar katkıda bulunarak Samsung ve Hyundai‘ye rakip oldular. Kore müzik sektörü için yeni bir yol açtılar. “İdol” olarak adlandırılan Koreli sanatçılar, sosyal konular ya da kişisel meseleleri hakkında özgürce konuşmaktan kaçınırken BTS, özgür ruhlarını hem sahnelerine hem şarkı sözlerine yansıttı.

Bu gerçek hayat masalının ortasında J-Hope, kendi başına önemli bir solo kariyer inşa etmeye başladı ve yıllar boyunca kanatlarını sanatsal olarak yaydı. Pop-dans yıldızı Zara Larsson ve grup arkadaşı V‘nin büyüleyici vokal performanslarına sahip olan “A Brand New Day” gibi pop-rap uyumunu gösteren şarkılarla, ana akım için uygun olan parlak kapasitesini yansıttı.

2015’in sonlarında, “El Chapo” oyununun “1 VERSE” adlı enstrümantal şarkısı, BTS’in Soundcloud hesabında yayımlandı. Şarkı, J-Hope’un rapçi olarak kendine has özellikleri olan öfkeli haykırışlarını, çevik akış anahtarlarını ve kelime bükme hevesini yansıtıyor. Ve hakkı nadiren teslim edilen lirik becerisini de sergiliyor: Bir noktada, yaşıyla (22 ya da iki-iki) ve boğazdaki bir balgama benzetilen antilere yönelik metaforla ifade edilen tükürme sesi (püü-püü) ile çift anlamlı bir tavır ifade ediyor.