Her şey bir hikâye ile başladı. Evvel zaman içinde, çok eski zamanlarda ve uzaklarda kalmış bir peri masalı şehri Omelas’ta çocuklar yaşarmış. Sürekli mutluluk duygusu içindelermiş, ne hayalleri varmış ne de zaman sıkıntıları, sadece koşullu mutluluk… Omelas’ı terk edip gidenler, bir kişinin kapana kısılmış gençliğinin ötesindeki cevabı arayanlardır.

Aynı zamanda, müziğe bağlılıkla donanmış ve mütevazi bir başlangıçla hareket ederek, kendini bulmak için aynı yola çıkmış yedi oğlanın hikâyesiydi.

Şüphesiz ki, bu yedili Bangtan Sonyeondan (Bulletproof Boyscouts veya BTS)! Ama her zaman bu isimlerinden beklendiği gibi bir yaşam sürmüyorlar. Fakat bu zafiyetleri ile sanatlarını çok fazla parlattılar. Love Yourself serisindeki (“Wonder,” “Her,” “Tear” ve “Answer”) birbirine bağlı hikaye ve bağıntılı semboller sadece müzikleri ile değil, aynı zamanda genç sanatçılar ve bireyler olarak sürekli genişleyen dünya görüşleriyle de tutarlılık sağlıyor.

2013’teki ilk çıkışlarından bu yana ustaca yarattıkları kurgusal evren gibi, Love Yourself de yıllar boyunca kullandıkları çeşitli edebi kaynaklara benzer bir şekilde, bir bütün olarak yaratılan hikaye tarzını takip ediyor. En son yayımlanan “Love Yourself: Answer” albümünde de, aşkın birçok yüzü ile ilgili aynı şekilde bir bütün olarak üç “Trivia” parçası görülüyor: “Just Dance” -Wonder (başlangıç, mutluluk ifadesi), “Love” -Her (gelişim, keşif) ve “Seesaw” -Tear (değişim, ikilem).

Beyonce’un, siyahi kadınların mücadele hikayesini anlatmak için aracı olan “Lemonade” şarkısı ve The Beatles’ın albümü ile aynı isme sahip olan “Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band” şarkısının anlatım aracı olarak, kaydın başlangıcında ve sonunda kurgusal olarak benliği değiştirilmiş bir grubun performansını ifade ettiğini görülmesinden sonra başka hiçbir sanatçı, aynı edebi tekniği başarılı bir şekilde pop müziğine karıştırmamıştı.

Ancak, BTS’in tutarlılığındaki esas olan şey, kendilerini örnek verdikleri bir geri dönüş, umutlu bir senaryoya dönüştürülen eğitici öykünün palindromudur*.

(E/N: *Palindrom: Tersinden de aynı şekilde okunan sözcük, tümce ya da sayı. Burada, oluşturdukları hikayenin başından sonuna veya sonundan başına tutarlı olduğunu anlatmak istemiş.)

Jimin, 26 Ağustos’ta Seul’deki Love Yourself stadyum konserinin ikinci gecesinden önce yaptıkları basın konferansında, “Aslında, daha önce kendimi sevmiyordum… Odada yalnız başıma içiyordum ve derin düşüncelere dalıyordum. Kendime çok sert davrandığım zaman, aslında ne kadar büyüdüğümün farkına vardım.” dedi.

Grubun lideri, genç bir filomat (öğrenmeyi ve bilimi seven) olan RM, “sevmek” sözcüğünden bile nefret ederdi. Ayrıca, “dünyanın en yalnız balinası” (52 hertz balinası) hakkında kendi mücadelelerinin bir örneği olarak şarkı yazdı.

Bu genç müzisyenler kendi kişisel şeytanlarını yendiler: depresyon, aşağılık duygusu, öz-nefret, başkalarının ön yargıları, sınırların ve ayrımcılığın saplantı haline geldiği bir dünyada kabul görmek için verdikleri mücadele. Müzik yaratma süreçleri, bir anlamda da katarsis* ve yansıtıcı oldu: Sevmek de öğrenilmelidir.

(E/N: *katarsis: Dinleyicinin/seyircinin, acıma ve korku duygularıyla iç arınmaya, dolayısıyla duygusal adalete yönelmesi durumu.)

Daha önce eşi benzeri görülmemiş bir global popülarite ve dev bir dalga gibi dönen bir etki beklemeden, istikrarlı bir yol çizdiler ve o yönde ilerlediler: Bu kavisin sonunda, Koreli müzisyen olarak özlerini ve gerçek esaslarını hâlâ sürdürebilecekler miydi?

Cevap, her zaman BTS’in büyük hikayesinin içindeydi. RM, tam olarak Mobius şeridinin* esasını benimsemiş: “Bir seri olarak sürekli bir biçimde neler yapabileceğimizi iyi bir şekilde gösterdik. Özümüze sadık kaldık, bunu müzikle göstermeye çalıştık ve konser ile tamamlayacağız.”

(E/N: *Mobius şeridi: Üç boyutlu bir cisim olmasına rağmen tek bir yüzeye sahiptir bu şerit. Kalem veya fırçayla elinizi hiç kaldırmadan hareket ettiğinizde başladığınız yere geri döner ve tüm yüzeyde kaleminizden çıkan çizgiyi görebilirsiniz. Ya da boyamaya başlarsanız kağıdın her yeri boyanmış olur, bir karınca yürümeye başladığında yönünü değiştirmeden sadece düz yürüyerek her tarafını gezebilir. Aslında ortada tek bir yüzey vardır. Şeridin tek yüzlü olması, yönlendirilememesiyle açıklanmıştır.)

Grubun Love Yourself’in intro şarkıları -“Euphoria”, “Serendipity”, “Singularity” ve “Epiphany”- “esse (Latince: olmak)” ile onların gerçek özü ve varoluş nedenini kanıtlamak için yeterince esaslı. Ve bu özü devam ettirirken, belki sahnedeki hareketleri kadar iyi bir koreografi gibi olamayabilir ama “Answer”, bu temel yolculuğa hâlâ uygun bir dayanak.

Albümün marş etkisi veren şarkısı “Answer: Love Myself”, bu dönüşümü güçlendiriyor: “Neden sürekli maskenin ardına saklanmaya çalışıyorsun? / Hatalarınızdan aldığınız tüm yara izleri bile sizin takımyıldızınızı oluşturur.”

Belki de gerçek bir cevap yoktur. Belki de sadece sürmeye devam eden, sürekli bir merak olan, zaman ve dil kavramlarını aşan -bir müziğin olması gerektiği gibi- bir hikayedir.