Jung Kook, hayatının en büyük değişikliklerinden geçiyor.

​Son zamanlarda geceleri çokça uzun Weverse canlı yayınları yapıyorsunuz.

Jung Kook: Canlı yayın yapmadan önce şirkete söylerdim ama bir keresinde telefonumu açtım ve yaptım. O zamandan beri ne zaman yapmak istersem açıyorum.

Hatta bir keresinde hayranların önünde uyuyakaldınız. (gülüyor)

Jung Kook: Çünkü her geçen gün daha da basitleşiyorum. Olayları çok fazla düşünmem. Beni bilirsiniz, rahatça neler yaptığımı paylaşmak isterim.

Kelimenin tam anlamıyla bir BTS üyesi olmanıza rağmen, kendinizi olduğunuz gibi sunabilmeniz inanılmaz.

Jung Kook: Grupla çalışırken isteyerek ya da istemeyerek birçok farklı insanla tanışıyorum. İşi bitirdikten sonra eve gidip biraz dinleniyordum ama son zamanlarda böyle değil, bu yüzden kendimi başıboş hissediyorum. Dinleniyorum ve şimdi diğer insanların yanında olmak istiyorum – diğer üyelerle veya başka biriyle takılmak gibi. 

“Seven (feat. Latto)” için ipucu verirken, hakkında bir şey söylersem “şirket çıldıracak” demiştiniz.

Jung Kook: Bence sadece aklımdan geçenleri dürüstçe söylediğimde gerçek ben olabilirim. Bir şekilde değişiyormuşum gibi hissediyorum. Şimdi işleri nasıl yapmak istiyorsam öyle yapmalıyım diye düşünüyorum. Çünkü işleri doğru yaparsam birçok insan bunu kabul edecek ve o zaman gerçek ben konusunda daha açık olabilirim.

Sanırım ne yapmanın uygun olacağı konusunda bir kanıya varma hissine kapılıyorsunuz. Belki çalışırken de bu senin zihniyetinizdir.

Jung Kook: Doğru. Her zaman grubun en küçüğüydüm. Şimdi kendi solo şarkımı yayımlıyorum. Tek başıma çalışmak da farklı hissettiriyor. Bence diğer insanlarla nasıl etkileşim kurduğumdan kaynaklanan sorumluluk ve düşüncemin merkezi değişti. Vermem gereken pek çok karar var ve “Ah, bilmiyorum” diyerek geçiştiremeyeceğim. Genelde grupta ilk konuşan ben değildim ama şimdi yapmam gereken ve yapabileceğim çok şey var. Sonuç olarak doğal olarak değiştiğimi düşünüyorum.

Toplantılar gibi.. tüm personelin size baktığı zamanlar olmalı.

Jung Kook: Bazen böyle anlarda baskı hissediyorum. Ama eski halimden tamamen değişmiş değilim. Hala her zaman personele güveniyorum. (gülüyor) Ama kendime bazı şeylerde fazla rahat olmamam gerektiğini söyledim. Hepsi yaptıkları işte profesyonel oldukları için personele güveniyorum, ancak birçok kez düşündüğüm şeyleri gündeme getiriyorum ve personelin bir araya getirdiği diğer her şeyde elimden gelenin en iyisini yapıyorum. Ben bir dansçı ve şarkıcıyım – işin her yönünü bilmiyorum. Yine de bu benim işim, bu yüzden onlara bazı fikirler veriyorum ve sonra durumların nasıl göründüğüne bağlı olarak temelde esnek kalmaya çalışıyorum. (gülüyor) Kendimden her şeyi baştan sona halletmemi ve insanlara ne yapmaları gerektiğini söylememi beklemiyorum ve zaten bunu da istemezdim.

Herkesi aynı sayfada tutmanın bu kadar kolay olmasının hiçbir yolu yok.

Jung Kook: Gerçekten öyle. Belki de ortada buluşabilmemizin bir yolunu bulmalıyım… Tam olarak emin değilim. (gülüyor) Bence bu, yapabildiğinizi vermekle alabildiğinizi almak arasında bir denge kurmakla ilgili.

Geçenlerde Weverse canlı yayınında benzer bir şey söylediniz: “Sadece kendime güveneceğim ve bunu gelecekte bile yapacağım… Bu, gelecekte başarısızlığa neden olabilir, ama kendime güveneceğim.” Hala istediğiniz şeyin peşinden koşarken ve kendinize güvenirken başkalarıyla iyi çalışmak istiyor gibisiniz.

Jung Kook: Doğru.

Bir sanatçı olarak içgüdülerinize güvenmek sizi nereye götürüyor?

Jung Kook: Ben sadece… Tek bir büyük hedefim var, o da dev bir pop yıldızı olmak. Takip edeceğim bir sonraki konseptin ne olacağını falan düşünmüyorum. “Seven”da önceden planladığım bir şey değildi. Yapımcı Bang Si-hyuk onu benim için çaldı ve o kadar iyiydi ki, “Ah, bunu kesinlikle yapmalıyım” dedim. “Seven” yapmaya karar verdiğimde ne tür promosyonlar yapacağımı anladım. Bu da içgüdü. Sadece şarkıyı duyup, Vay canına… Bu iyi bir şarkı! (gülüyor) Harika olan şey, bir şarkının hangi tür olduğunun bir önemi olmaması, eğer iyiyse, iyidir. Tabii bir şarkıyı sırf sevdiğim için yayımlıyor olmam da mümkün ama o kadar iyi bir tepki almıyor ama bu asla olmadı. Sanırım hep böyle yaşadım. İçgüdülerimi dinleme konusunda artık daha sistemli olduğumu düşünüyorum, oysa içgüdülerim eskiden hiçbir şey bilmediğim bir yerden geliyordu. Bu yüzden ilgimi çeken şeyleri yapmak ve fazla düşünmemek istiyorum.

Neden dev bir pop yıldızı? Si< zaten dev bir pop yıldızısınız, değil mi? (gülüyor)

Jung Kook: Hayır. Ben kendimi öyle görmüyorum. Sanırım bu sadece benim tutkum – daha fazla takdir edilme ve daha da iyi olma hırsı. Tek kelimeyle: havalı. Bunu yapmamın tüm nedeni bu. Bir gün o tür bir pop yıldızı olmak istiyorum – bu duyguyu gerçekten deneyimleyebilmek istiyorum. Umarım kendime üçüncü şahıs bakış açısıyla bakabileceğim ve kendime bu tür bir tanıma verebileceğim gün gelir. Bunu yapabildiğimde o tür bir pop yıldızı olduğumu bileceğim.

Katar Dünya Kupası açılış töreni için “Dreamers”ı seslendirdiğinizde bu duyguya yaklaştınız mı?

Jung Kook: Bence bu da bir bakıma içgüdü. Dünya Kupası benim için bir başka büyük fırsattı. Bana teklif verdiklerinde, “Bunu geri çevirmem için bir sebep yok” diye düşündüm. Keşke “Dreamers”ı canlandırırken daha iyisini yapabilseydim. İnsanlar bunu beğendi, ama yine de daha iyisini yapabilir miydim diye merak ettim.

Bunu bir kamera arkası videosunda söylediniz: “Şimdiye kadar bildiğiniz gibi hiçbir zaman %100 tatmin olmadım, ama yine de hata yapmadım ve bence sorun değil.” Görünüşe göre her zaman çok sıkı çalışıyorsunuz ve sonra sahneye çıkıp iyi bir iş çıkaracağınızı söylüyorsunuz. (gülüyor)

Jung Kook: Bu konuda da eskisinden çok daha farklıyım. Geçmişte, eğer bir hata yaparsam, o anın ağırlığını hissederdim ve bununla kendime eziyet ederdim ama şimdi yanlış bir şey yaparsam, kendime daha iyisini yapmamı ve pratik yapmaya devam etmemi söylüyorum. Her şeyi güzel ve basit tutmaya başladım. Eğer batırırsanız, sadece kabul edin ve “Ben de hatalar yapabilirim” deyin. Bu yüzden iyi bir iş çıkarmaya çalışıyorum.

Sahnede iyi bir iş çıkarmak sizin için ne ifade ediyor?

Jung Kook: Çok daha doğal olmak istiyorum. Halihazırda geliştirdiğim kötü alışkanlıklardan hoşlanmıyorum. Hareketimin hiçbir şekilde kısıtlanmasını istemiyorum. Her küçük hareketi doğru yapmak yerine, dans hareketleri benzer olsa bile yaptığım her hareketin farklı olmasını istiyorum. Umarım doğal olarak bu tür bir imaj bırakabilirim.

“Seven” performansınızın bu düşünce tarzını yansıttığını söyleyebilir misiniz? Teknik olarak zorlayıcı hareketler var ama çok temiz hareketlerle şarkının atmosferini başarılı bir şekilde yakalıyorsunuz.

Jung Kook: Her şeyin doğal görünmesini seviyorum ve biraz daha rahat bir şeyler yapmak istedim. Koreografi için bir dizi farklı teklif gördükten sonra kararımı verdim. Performansın biraz daha hafif hissetmesini istedim. Beni neyin farklı kıldığını göstermek istedim ama biraz da ağır kısımlar eklemek istedim, böylece insanlar performansı izlediklerinde ‘Bu adamı görüyor musunuz?’ desin. (gülüyor)

“Seven”ı hafif olarak tanımladınız. BTS’in şarkılarından ve diğer solo şarkılarınızdan oldukça farklı. Daha önce yaptığınızdan farklı bir şeyi ifade etmek nasıldı?

Jung Kook: İyiydi. Şarkıyı tamamen benimsedim. Bunun ötesini pek düşünmedim. Sadece yaptım. (gülüyor)

Şarkı söyleme tarzınız da çok farklı. Sesinizi boğuk yapmadınız ya da vibrato kullanmadınız, bunun yerine şık bir pop havası verdiniz. Olaya bu şekilde yaklaşmanıza ne sebep oldu?

Jung Kook: Bir şey kaydetmeden önce daima demoyu dinlersiniz. Hangi kısımlarda yardım alabilirim, neleri eklemeliyim ve hangi kısımlara gitmem gerektiğini düşünürüm ve sonra kayıt altına alırım. Her şey onu kendim yapmakla ilgili ve kulağa hoş geldiğinde, bence bu yeterli. Rahatsız edici bir şey yok. Kayıt yaparken doğal olarak her şarkı için doğru ruh halini buluyorum. Şarkı söylemeye gelince, eğer teknik olarak zor bir kısım varsa onu nasıl söyleyeceğimi düşünmekte zorlanırım ama sonunda her zaman şarkıyı kendime ait yaparım. Ve bunu kaydederken kısa zamanda kendimi çok geliştirdiğimi düşünüyorum. İngilizce şarkı söylerken eklenecek ayrıntılar hakkında daha fazla şey öğrendiğimi düşünüyorum. Artık İngilizce kelime kullandığımda nasıl ses çıkardığımı biliyorum ve nasıl şarkı söyleyeceğimi buldum.

Değiştirmenizin özel bir nedeni var mıydı?

Jung Kook: Her şeyden önce eğlenceliydi. Kayıt tarzımı değiştirmeye çalıştım. Her kayıt yaptığımda baştan sona her şeyi söyledim, bu çok yardımcı oldu. Yapımcı kayıtların birinde sesimi duydu ve “Ah, sanırım anladık” dedi ve yolumuza devam ettik. Mutlu oldum. O dönemde şarkı söylemekten başka bir şey yapmadım. Tüm süreci böyle hızlı bir şekilde geçirmeyi gerçekten çok sevdim.

Şarkı söylemek kolay değil. Çok fazla özel teknik kullanmadan tüm bu yüksek notaları mükemmel bir şekilde vermeniz gerekiyor. Farklı şekillerde şarkı söylemekle ilgileniyor musunuz?

Jung Kook: Kesinlikle ilgisiz olduğumu söyleyemem. Sesimi her türlü farklı şekilde kullanmak istiyorum. Bu yüzden diğer insanların şarkılarına eşlik etmenin harika bir fikir olduğunu düşünüyorum. Teknik olarak sesimi yanlış kullansam bile yeni bir şeyler denemenin benim için gerçekten iyi bir fikir olduğunu düşünüyorum. Yanlış yol sonradan doğru yol olabilir. Ama beni benzersiz yapan şeyi kaybedemem, bu yüzden kendi sesimi bulmalıyım. Sadece sahnede “Seven” performansından öğreneceğim bazı şeyler var. Şarkının çıkmasını beklemem, sahneye çıkmam ve ileriye doğru hangi yöne gitmem gerektiğini hissetmek için tepkiyi ölçmem gerekecek.

“Seven” şarkı sözlerinde “Dünyanın yükü omuzlarınızda” diye bir dize var. Bu, BTS üyesi olmanın nasıl bir şey olduğunu açıklıyor, eminim. Şimdi tek başınıza performans gösterdiğinize göre nasıl hissediyorsunuz?

Jung Kook: Şu anda grupla olduğum zamandan daha fazla baskı hissediyorum. Ama sanırım kişiliğim çok değiştiği için bununla başa çıkma şeklim biraz değişti. Onu bu kadar değiştiren neydi? Belki de tam zamanıydı? (gülüyor)

Onu bu kadar değiştiren sizce ne?

Jung Kook: İnsanların beni neden sevdiğini düşündüm. Ne olduğunu bilmesem de beni bu kadar çok sevmelerinin bir nedeni olması gerektiğini düşünme ve kabul etme şansı verdi. Sonunda beni sevdiklerini kabul edebildim. Weverse canlı yayınında bile sordum: Bizi neden seviyorsunuz?

“Neden bizim için tezahürat yapıyorsunuz?” Öyle demiştiniz.

Jung Kook: Doğru. O zamandan beri biraz değişmiş gibi hissediyorum. Kendimi kabul etmeye başladıkça, her zaman bu kadar çekingen olmam gerekmiyormuş gibi hissetmeye başladım.

Sevilmekten mutlu gibisiniz ama aynı zamanda daha güçlü bir sorumluluk duygusu hissediyorsunuz.

Jung Kook: Bu biraz farklı olan kısım. Eskiden sadece daha iyisini yapmaya çalışmam gerektiğini düşünürdüm – tanınmak için daha iyi olmam gerektiğini. Ama şimdi tam tersi olmuş gibi. İnsanların beni kucakladığını biliyorum, bu yüzden aynı insanlara daha iyi bir tarafımı göstermek istiyorum. Daha çok çalışmak ve onlara farklı bir şey göstermek istiyorum.

Seul Ulusal Üniversitesi Çocuk Hastanesi’ne yaptığınız milyarlarca wonluk bağış gibi yaptığınız bağışlar bununla bağlantılı mı?

Jung Kook: Bunu yaptığım için kendimi iyi hissediyorum. Gerçekten. Bugünlerde düşüncelerim daha küçük çocuklara yöneldi, bu yüzden bazı yeni kaynakların ve tesislerin inşa edilmesinin iyi olacağını düşünerek dikkatimi çocuk hastanesine çevirdim. Bunu yapabildiğim için gerçekten mutluyum.

Bence sorumlu olmanın bir başka parçası da kendine bakmak. Weverse canlı yayınında ne kadar yediğinize dikkat ettim. Gecenin o saatinde bir şeyler atıştırmak için bile vücudunuzu bu kadar dikkat etmenize hayran kaldım.

Jung Kook: Bazı şeyleri önceden düşünmeden yapıyor gibi görünsem de, genellikle kafamda ciddi düşünceler dönüyor.

Geceleri Weverse canlı yayınlarda hayranlarla takılmanızın nedeninin bu olup olmadığını merak ettim. Her şeyi canınızın istediği gibi yapıyor gibi görünüyorsunuz ama aynı zamanda yapmanız gereken her şeyi de düşünüyorsunuz ve bu yüzden bunu hayranlara bu kadar kolay gösterebiliyorsunuz. Weverse yayınında bile çalışmaktan, çamaşırları katlamaktan ve yemek yapmaktan mutlusunuz. (gülüyor)

Jung Kook: Her şeyi akışına bırakmış gibi hissetmiyorum ama içten ve dıştan biraz daha özgür hissediyorum. Bu benim. Gerçek ben. Ben böyle yaşamalıyım. Sadece yaşamak.

Ne zaman bu kadar çok yemek yapmaya başladınız? Weverse’da pişirdiğiniz şeyler bile trend olmaya başladı.

Jung Kook: YouTube’dan izliyorum. Görünüşü ve tadı güzel olan şeyler yapıyorum. YouTube’da bir şey görüyorum ve bunu denemeliyim diye düşünüyorum. Bu benim bir alışkanlığım oldu, yani şimdi yarın ne yemeliyim? Ne pişirmeliyim? Ben pişirirsem ve çok güzel olursa ertesi gün de yaparım. Yemek pişirirken tarifleri kullanıyorum ve bazen tüm malzemelere sahibim, bazen yok. Bazen de tarifte olmayan malzemeleri kullanıyorum. Tadının iyi olabileceğini düşündüğüm her şeyi koymak eğlenceli.

Bu aynı zamanda Weverse yayınında tanımladığınız lezzetli sıcak mayo perilla yağı mak-guksu’nun da köken hikayesi mi? Kolayca anlayabileceğiniz türden bir sos karışımı değil.

Jung Kook: Sanırım üç kez falan yaptım? Sadece sosu hissettim. (gülüyor) Her zaman normal perilla yağı mak-guksu’yu sevmişimdir. Lezzetli, çok tuzlu değil ve sadece biraz yağlı. Sonra düşündüm, ya biraz baharatlı olsaydı? Sonra, baharatlı olan nedir? Buldak . Sadece soya sosu ve buldak ile denedim ama nedense zayıf geldi. Biraz kremsi veya koyu olmasını istedim, bu yüzden bir miktar süt ve mayonez ekledim. Hmm… Hâlâ bir şeyler eksikti. Ben de biraz buldak atalım dedim. Süt onu sulu yapar, bu yüzden biraz yumurta sarısı girer. Biraz koyulaşması için içine biraz kıyılmış sarımsak ve soğan koyalım. Sosu yaptım ve çok lezzetliydi. Soya sosu için bazen normal soya sosu kullanıyorum ve diğer zamanlarda demlenmiş soya sosu deniyorum, ancak normal soya sosu en iyi tadı veriyor. Tsuyu sadece soya sosu bazında harika oluyor ama buldakta karıştırırsanız normal soya sosu olmalı. Sonra cham sosu geliyor. Bu gerçekten rolünü iyi oynadı. (gülüyor)

Bu tarifi gece yemeği olarak yapmaya çalıştım ve tatlı-tuzlu olan karışıma biraz baharatlı bir şeyler ekleyerek, onu hiç bıkmadan yemeye devam edebileceğiniz türden bir şey yapıyor. Eriştenin dokusu gerçekten çok iyiydi ve ben onu yerken bunu ortaya çıkarmak için bunu iyice düşünmüş olmanız gerektiğini düşündüm.

Jung Kook: Aynen, aynen. (gülüyor) Bazen hızlıca yemek pişiriyorum ama gerçekten ihtiyacım olduğunda düzgün bir şekilde yapıyorum. Böyle bir şeyi düzgün bir şekilde yapmak gerçekten çok uzun zaman alıyor. (gülüyor)

Bu, yaptığınız şeyi sürekli olarak test ettiğiniz anlamına gelir, değil mi? Hedeflediğiniz şeyin bu olduğundan emin olmak için?

Jung Kook: Yani, tadı tam da benim istediğim gibi olmalı. Sanırım aradığım tada olabildiğince yaklaştım. Siz ilerledikçe herkes her malzemenin tadını kontrol eder. Bu şekilde, koyduğunuz şeye bağlı olarak nasıl bir tada sahip olacağını öğrenirsiniz.

“Hadi yiyelim” diyorsunuz ama bunda basit bir şey yok. (gülüyor)

Jung Kook: Basit tutalım, ama hava atmayalım. (güler) Kolay değil. Çünkü bir kişi için doğru miktarda sos yapmalıyım. Ama bu konuda kesin konuşamayacak kadar tembelim, bu yüzden yeterince sos yaptığımdan emin oluyorum. Her neyse, tek porsiyon yemiyorum. Her zaman işleri biraz daha kolaylaştırmak için böyle yollar arıyorum.

Bu siz çalışırken de geçerli mi? Görünüşe göre işleri basit tutuyorsunuz ama aslında detay odaklısınız ve ne istediğinize dair net bir vizyonunuz var.

Jung Kook: Sanırım bunu söyleyebilirsin? (gülüyor)

Peki gerçekten yeniden sahneye çıkmak nasıl bir duygu? [Not: Bu röportaj 6 Temmuz’da gerçekleşti.]

Jung Kook: Heyecanlıyım. Bu yeni bir başlangıç. Ama ben de aynı sebepten dolayı gerginim. Kesin olarak söyleyebileceğim tek şey bu çünkü henüz dünyada değil. Çıktıktan sonra bir şeyleri ölçmek zorunda kalacağım. (gülüyor) Emin olmak için bir şans vermem gerekecek. Sahnede nasıl hissedeceğimi merak ettiğim o dönem. Gerginleşiyorum ama aynı zamanda gerçekten heyecanlanıyorum.

​”My You” için yazdığınız sözlerin ardındaki fikrin, her şey yok olursa ya da her şey bir rüyaysa ne olacağını düşünmek olduğunu söylediniz. Sanırım size böyle şeyler düşündürecek türden bir hayatınız oldu. 10 yıl önce çıkış yaptığınızdan beri dünya çapında bir yıldız oldunuz ve solo çıkışını yapıyorsunuz.

Jung Kook: Bazen hayatım gerçeküstü gibi geliyor. Bazen gerçek olduğuna neredeyse inanamıyorum, “Bu gerçek hayat mı? Bunu gerçekten yapıyor muyum?” “My You” yazdığımda da benzerdi: ‘Ya bunların hiçbiri gerçek değilse?’

Bu yüzden mi ARMY’yi düşündünüz? Ne de olsa “My You” hayranlarınıza yönelik. Onlar, bu hayatta her zaman yanınızda olanlardır.

Jung Kook: Hayatım ARMY olmadan anlamsız olurdu. Yani, onlar her zaman benim için oradalar. ARMY ve ben şimdi neredeyse mükemmel bir uyum içindeyiz. İçki içtiğimde asla annemle babamı arayıp “evdeyim” demem. (güler) ARMY’lere yapıyorum ama. Bu sadece dönüştüğüm kişi. Bu çok doğal bir duygu. Sadece birbirimizin özel biri olmamızı istiyorum – ne daha fazlası ne daha azı. Beni destekleyenler onlar, bu yüzden onlara kim olduğumu göstermek konusunda rahat olmak istiyorum ve fiziksel olarak birbirimizden uzakta olsak da umarım birbirimizin yanında, tıpkı arkadaş gibi hissedebiliriz.

O zaman sizi neden desteklediklerini şimdi biraz daha iyi anladınız mı?

Jung Kook: Kendime baktığımda gerçekten söyleyemem. Ben özgüveni çok yüksek olan biri değilim. Neden bu kadar popülerim? Sadece sesimi beğendikleri için mi? Ya da belki dans etme şeklim? Tüm bu insanlar tarafından neden sevildiğimi hâlâ anlayamıyorum. Ama ARMY beni takdir ediyor. Tüm bu insanların beni neden sevdiğini bilmiyor olabilirim ama beni takdir ettiklerini her zaman hatırlıyorum. Ben de kendime güvenim yoksa tüm bu insanların beni takdir etmesinin ve desteklemesinin ne anlamı var diye düşünmeye başladım. Sanırım bu yüzden biraz değiştim. Hala tam olarak emin olamasam da…

Ama geri veriyorsunuz çünkü sevildiğinizi görebiliyorsunuz.

Jung Kook: Demek istediğim, bu. işte böyle.

Kaynak: Weverse Magazine

The post [Weverse Magazine] BTS’ten Jung Kook: “Biraz Değiştim” appeared first on KoreZin.

Proof’un açılış parçası “Yet to Come”. Henüz gelmemiş olan şeyin tam olarak ne olduğunu düşünüyorsunuz?

RM: “Yet to Come”ı ilk yaparken aklımda “High Hopes” gibi bir şey vardı. Bir tür dilek gibi: Evet, doğru. Şanlı günlerimiz şimdi değil – hala önümüzdeler. Bu konuda şarkı söylememizin evrensel bir şey olacağını düşünerek yapmaya başladım ama albüm çıktığında nasıl karşılanacağından emin değilim. Umarım insanlar arasında dolaşırken kendi cazibesini kazanır.

Kendiniz için de böyle bir umudunuz var mı? Proof ayrıca “Ben kimim?” sorusuyla başlayan “Intro: Persona” parçasını da içeriyor.

RM: Bu günlerde bilmiyorum. Sanırım bir dakikalığına kendimden bir adım uzaklaşmayı denemeliyim. Sanırım bu şekilde şu anda yaptığım işin benim için ne anlama geldiğini ve benim için ne olduğunu bileceğim. Bu yüzden şimdi sadece bana verilenleri yapıyorsam ve bir şekilde kendimi kaybediyorsam endişeleniyorum.

Size bunu düşündüren ne?

RM: Asla böyle hissederek yaşamak niyetinde değildim ve bağımsız ve aktif bir hayat yaşamak istiyorum ama şimdi pandemi yüzünden çok mu pasif yaşıyor olduğumu merak etmeye başladım ve bu dayanılmaz. Buna Grammy’de hissettiklerim de dahil ve sanırım bir tür duvara tosladım.

Grammy’de ne hissettiniz?

RM: Lady Gaga veya HER gibi tüm hayatlarını müziklerine adayan sanatçılara baktığımda hissettiğim bir şey: Emin olabilmemiz ve kendi imajımızı ortaya koyabilmemiz için bir mesaja ihtiyacımız var. Sanırım Grammy Ödülleri’nde sergilediğimiz “Butter”ın performansı insanları şaşırttı. Eşsizdi. Bence insanları şaşırtmanın ötesine geçmenin ve artık insanlara ne tür mesajlar gönderebileceğimizi tekrar düşünmenin zamanı geldi. Las Vegas’taki konserlerimiz sırasında otelde düşünmek için zamanım oldu: ne yapmalıyım, ne söylemeliyim. O yüzden şimdi odaklanmam ve elimdeki ipuçlarına bakmam ve oradaki çözümü bulmam gerektiğini düşünüyorum.

Başka bir deyişle, hepsi “Yet to Come”. Bu, BTS’in daha gidecek çok yolu olduğu anlamına geliyor.

RM: Mevcut durumu korumaya inanmıyorum. Mevcut durumu koruyarak zirveye çıkıp orada kalamazsınız. Daha iyi bir şey yapmam gerektiğini hissediyorum ama henüz ne olduğunu kavrayamadım. Her zaman, karşılaştığımız herhangi bir durumda devrilme noktasını her zaman kavrayabilen bir grup olduğumuzu düşündüm. Ve her seferinde ne yapmamız gerektiğini biliyorduk ama şimdi emin değilim gibi hissediyorum.

O halde, “Ben kimim?” diye sormanızın zamanı geldi. Ve “BTS nedir?”

RM: Bu şu anda benim için çok önemli bir konu. O zamanlar bu grubun ne olduğunu kesinlikle biliyordum ama şimdi öyle görünüyor ki grubun neye benzediğini ve hatta kim olduğumu bu kadar net bilmemin imkansız olduğu bu aşamaya geldim. Bu yüzden dünyanın her yerinden insanlardan ilham almam gerektiğini düşünüyorum. İçimde, acil olarak dünyadaki tüm ilham ve etkiden ilham almak gibi bir arzu var. “BTS bundan sonra dünyaya ne demeli? BTS bu noktada hangi pozisyonu aldığı hatırlanmalıdır? İlerlemek için nasıl işlev göstereceğiz?”. Bu konularda başkalarından ilham almak istiyorum.

Ne de olsa BTS’in ünü pandemi sırasında daha da yayıldı. ABD’deki konserlerinizden son zamanlarda çok sayıda yeni insanın ARMY olduğunu görebiliyordum.

RM: Gösteri yaparken belli bir standardın eşiğini aşmış olmamız beni etkiledi. İnsanların sizi çok uzaklardan tanıdığı ve sizi sevmeye hazır hissettiği zamanlar ile bilmedikleri zamanlar arasındaki farkı hissedebilirsiniz. Belki insanların BTS’e erişmesi için daha fazla yer olduğunu söyleyebilirim. İliklerimde hissettim. Ve “Dynamite” ve “Butter” sayesinde yurt dışında çok daha fazla insanın bizi tanıdığını hissettim.

BTS, daha fazla tanınma sürecinde –her iki grubun da itibarı düşünüldüğünde – Coldplay’den Chris Martin ile büyük bir proje olan “My Universe” üzerinde çalıştı. Üstelik Kore’de, bu nasıl bir deneyimdi?

RM: Kore’ye geleceğini söylediğinde şaşırdım. Onunla tanıştığımızda da gerçekten samimiydi. Sadece isimlerimizi değil, TOMORROW X TOGETHER ve ENHYPEN hakkında da her şeyi biliyordu. Ve bunlar sıradan bilgiler de değil. Biz HYBE binasındayken biri geçti ve “Bu ENHYPEN değil mi?” dedi. “Vayy, buraya gelmeden önce ne kadar çalıştı?” diye düşündüm. (gülüyor) Üzerinde çalışırken iletişim kurmaya da devam ettik ve neredeyse her zaman ilk mesaj gönderen kişiydi. Cidden şaşırdım.

Tüm grubunuzun başka bir sanatçının şarkısında yer aldığı bir şarkı üzerinde çalışmak farklı mıydı?

RM: Korece ve İngilizce şarkı sözlerini nasıl düzenlememiz gerektiğine karar vermek önemliydi. Birinci ve ikinci mısraları Korece ve İngilizce olarak ikiye ayırmayı düşündük. Ayrıca Chris Martin’in şarkı sözlerinin bir kısmını Korece söylemeye çalışmasıyla ilgili konuşmalar da yapıldı. Ama sonunda Korece ve İngilizceyi yan yana koymaya karar verdik. Böylece, Korece ve İngilizce şarkı sözlerinin birbirine bağlanma biçiminde iyi bir akış bulmak önemli hale geldi.

BTS, global müzik endüstrisinde büyük bir hit haline gelen Coldplay ile iş birliği yaptı ve hatta şarkıyı Amerikan Müzik Ödülleri’nde seslendirdiniz. Kendi uğraşlarınızı BTS’in aldığı yönle nasıl birleştirebilirsiniz?

RM: Türün tüm tarzını veya herhangi bir şeyi değiştireceğimi sanmıyorum ama yine de tek olmaya hevesliyim. Bir sanatçı olduğunuzda bilinen bir şey vardır: Tek ve eşsiz olmalısınız. Ve sanırım o olmak için iyi bir konumdayım. Çünkü ben BTS üyesiyim. Sanırım hala sevdiğim şeyi yaparken o eşsiz şeyi bulmaya çalışıyorum.

Weverse’de, “Harry Potter serisini veya önerdiğiniz herhangi bir Marvel’i gerçekten izleyemiyorum çünkü başka şeylerle meşgulüm” gibi bir şey yazdınız. Yine de, Rothko Şapeli de dahil olmak üzere farklı sanat sergilerinin fotoğraflarını Instagram’da paylaşıyorsunuz. İkisi birbirine bağlı gibi hissediyorum.

RM: Peşinde olduğum estetiğin nihayetinde müziğime yansıdığını düşünüyorum. Ama bence hepsinden daha havalı olan şey onu olabildiğince doğal göstermek. Bu günlerde buna yasal bir uyum diyebilirsiniz. (gülüyor) O kadar doğal şeyler ki, bunların hepsinin bir kurgu olup olmadığından emin olamayız, ama her iki durumda da, asla yapay gelmiyor. Ama K-Pop bir endüstri ve aynı zamanda çok dinamik ve bir fantezi sunan bir iş. Bu yüzden bazen hayranlara konseptler sunmamız gerekiyor. K-Pop yıldızlarına sahip hayranlar tarafından bekleniyor.

Bu iki şeyi karıştırmak konusunda ne hissediyorsunuz?

RM: Yani, doğal olan şeyleri severim ama aynı zamanda göz alıcı, sürekli değişen, sonsuz yeni ve heyecan verici bir endüstride ayaklarım var. Bu yüzden ikisini nasıl uyumlu hale getireceğimi düşünüyorum. Bence bu sezgi benim değerlerimden biri. Örneğin, her zamanki gibi bu güçlü kavramların etkisindeyim ve hala XXXTENTACION dinliyorum.

Değerlerinden biri olarak, bu iki şeyi aynı anda yaşayabilmek konusunda ne hissediyorsunuz? BTS üyesi olduğunuz süre boyunca oldukça popüler oldunuz, bu yüzden çok şey gördünüz ve çok şey öğrendiniz. Ama gençsiniz ve dünyanın dört bir yanından gelen trendlerle çok ilgilisiniz. Hayatınızda çok erken yaşta çok şey başarmış gibisiniz.

RM: Son zamanlarda çıkan şarkıları dinlediğimde, iyi olduklarını düşünüyorum ve ne kadar iyi yazılmış olduklarından etkileniyorum ancak yine de eski eserleri deneyimlemenin verdiği duygusal tepkinin daha yoğun olduğunu düşünüyorum. Onlarda kalbinize temel düzeyde dokunan bir şey var. Ama bugün çalışan biri olarak -yani, bu özü taklit etmeye çalışan bir acemi (gülüyor) olarak – onlar hakkında bilinmesi gereken her şeyi bildiğimi iddia etseydim, bu korkunç bir yalan olurdu. Endişelendiğim şeyler söz konusu olduğunda bunun kilit bir nokta olduğunu düşünüyorum. Başka sanatçılarla çalışırken ve ne konuştuklarını duyduğumda, kendilerini müziğe adayan insanların hayatlarını böyle yaşadıklarını fark ediyorum ve aynı zamanda diğer yaşam tarzlarını veya yaşamış olabileceğim hayat türünü de merak ediyorum. Çünkü insanlar her zaman diğer taraftaki çimenlerin daha yeşil olduğunu düşünürler.

Yani küresel müzik endüstrisinin merkezindeki konumunuzdan başka yaşam tarzlarına bakıyorsunuz.

RM: Akış çağında ve şarkıların giderek kısaldığı bir çağda çalışıyoruz. Çağın, içinde yaşayan insanların duygularından etkilendiğinden oldukça eminim. Bu yüzden, an be an gerçekleşen şeylere ve bunun yarattığı anlık duyguya da odaklanmamız gerekip gerekmediğini düşünüyorum. Basitçe söylemek gerekirse, bu geleceğe bakamayacağımız anlamına gelir. Bunun en iyisi olup olmayacağını ve bunun evrensel bir gerçek olup olmadığını düşünüyorum.

Proof’taki şarkılarınızdan biri “Young Forever (RM Demo Ver.)”. Son versiyonun aksine, buradaki melodi daha çok mixtape mono’nuzdakine benziyor. Kişisel derinliklerinizi keşfediyormuşsunuz gibi geliyor ve belki de bu, altı yıllık düşüncelerinizin birikimini temsil ediyor.

RM: Sadece kişisel derinliklerimi keşfetmek yerine kesinlikle söylemem gereken bazı şeyler olduğunu hissediyorum. Söylemem gereken bazı şeyler olduğundan eminim ama bunu asla yapamayacak gibiyim. Bu grubun bir parçası olmamın bir sonucu olarak elde ettiğim her şey, kendi başıma olsaydım asla elde edemeyeceğim bir şeydi, bu yüzden kendi başıma başa çıkmam gereken şeyler konusunda gerçekten kendime güvenmiyorum. Bu yüzden kendim ve BTS’in bir parçası olarak yaşamayı düşünmem gerekiyor. BTS benim için ailedir. Kriz zamanlarında birbirimizin yanında olmalıyız ve mutlu şeylerle üzücü şeylerle birlikte yüzleşmeliyiz. O zamanlar arasında ne yapmamız gerektiğini düşünmem gerekiyor.

Bu sonuca çok sanat okuduğunuz için mi geldiniz?

RM: Doğru. Bulduğum şey tam olarak bu. Zaman geçtikten sonra bile parlayacak şeyler yapmam gerektiğini düşünüyorum. Daha zamansız bir şeye yaklaşmam gerektiğini düşünüyorum. Hâlâ gencim ve yapacak çok şeyim var, bu yüzden bu sadece arzuyla elde edebileceğim bir şey mi bilmiyorum ama yine de aklımda tutsam iyi olur. Sadece bunun farkında olmadan çalışırsam, o zaman hızla değişen algoritma altında ortaya çıkan her şey tarafından şimdi her şeyin bu kadar hızlı süpürülmesiyle, yaptığım şeylerin daha sonra modası geçmiş gibi görünebileceğini hissediyorum. Dünyanın ne kadar hızlı değiştiği sadece birkaç yıl sonra gerçekten her şey atılmış gibi hissettiriyor, bu yüzden bir tür sonsuzluğa ulaşmak istediğimi düşündürüyor. Müzik herkes için bir şey yapabilir veya yapmayabilir, ancak bir şeyler başarmış sanatçılara ve yaratıcılara bakarsanız, trendler ne olursa olsun, onları yalnız bıraksa da, özüne sadık kalanlar onlardı. 

Yeni şeyler genellikle yalnızca dil yoluyla tanımlanamayan sınırlar arasındaki boşluklardan ortaya çıkar.

RM: Sanırım kendi yolumu takip etmeye devam etmeliyim. Kesin olarak bildiğim tek şey bu. Sanırım çizdiğim şeyin bir fil olup olmadığını anlamak için çizmeye devam etmem gerekecek. Bildiğim tek şey bu ve başka bir şey bilmiyorum. (gülüyor) Kendim hakkında her zaman açık olmanın ne kadar zor olacağını anlıyorum ama sanırım devam edebilirsem samimiyet ortaya çıkacak. Sonuç olarak, kalıcı hisler veya pişmanlıklar yaşamak istemiyorsanız, denemelisiniz. Eğer yapmazsan, öldüğün güne kadar asla bilemezsin. Sonunda, sadece kendi işimi yapmam gerektiğini düşünüyorum ve onu gerçek bir şeye dönüştürerek bunu görmem gerekiyor. Örnek olarak mixtape’imi kullanmak gerekirse, 2015’te göstermek istediğim rapçi tarafımı dile getirdim ve 2018’de kişisel idollerimi yeniden gündeme getirdim. Hem karanlık tarafımı ifade edebildim hem de göstermek istediğim kasvetli tarafımı. Ama şimdi umutluyum ve düşünüyorum ki, belki 2022’de sadece samimi benliğimle bir şeyler iletmek yeterli olabilir.

Instagram’da paylaştığınız stüdyonun etrafındaki yerlerin resimlerini hatırladım. Stüdyonun içine ve çevresine sanat eserleri yerleştirdiniz ve etrafta duygusal iz bırakmış gibi dolaşırken fotoğraflar çektiniz. Fotoğraflar arasındaki bağın ses çıkarmasa da sizi temsil ettiğini hissettim.

RM: Soyut fikirlerimi müzikle ifade etmek istiyorum ama bu zor. Ben bile bazen kendimden gerçekten memnun değilim. (güler)

Gördüğünüz ve okuduğunuz şeyleri müzik aracılığıyla ifade etmelisiniz, yani gerçekten denedikten sonra ne yapmaya çalıştığınızı otomatik olarak çözmeyecek misiniz?

RM: Vay canına, bunu duymak çok rahatlatıcı bir şey. O açıdan düşünmemiştim. Ben de emin değilim. Bu yüzden sanırım öğrenmeye çalışmam gerekecek. Sanırım bir şeyi denediğimde ve alacağı tepkiyi gördüğümde bileceğim. “Bu mu?” diyeceğim.

Belki şimdi Proof ile bir kez yaptığınıza göre, diğer işlerle bir veya iki kez daha yaptığınızda bileceksiniz.

RM: Evet. Birkaç şey üzerinde çalışıyorum. Sanırım ne demek istediğinizi anladım. Bir iki kez daha yaptıktan sonra anlayacağımı duymak gerçekten çok güzel. (güler)

Dediğim gibi, hayatın çok erken döneminde çok şey başardınız. Çünkü hayatınızı BTS üyesi olarak yaşadınız.

RM: Ah, gerçekten bilmiyorum. Ciddi anlamda. (güler)

Kaynak: Weverse

The post [Weverse Magazine] BTS’ten RM: “Sanatçı Olduğunuzda Bilinen Bir Şey Vardır: Eşsiz Olmak Zorundasınız” appeared first on KoreZin.

3 CD’li bir albüm yapmış olmak nasıl bir duygu?

Jimin: İlk başta aklıma gelen düşünce, “Elbette çok şey yaptık” oldu. Bana da düşünmek için biraz zaman verdi ve en iyinin “Yet to Come” henüz gelmediği fikri aynı zamanda. Aynı şekilde ben de gelecekte çok daha iyi şeyler yapmak istiyorum.

Bu albümün bir nefes gibi olduğunu söyleyebilirsiniz, değil mi?

Jimin: Bence böyle bir nefes almak önemli. Şimdi geri adım atma ve grup olarak ilerletmek istediğimiz yönü düşünmek için kafamızı boşaltma zamanı ve grup olarak ne yaptığımızı düşünmek için zamana ihtiyacımız var.

Bu herhangi bir şekilde pandeminin sona ermesinin bir sonucu mu? 

Jimin: Sanırım bu onun bir parçasıydı. Geriye dönüp bakmaktansa şimdi çalışırken daha iyi hissedebiliyorum, bu yüzden birçok yeni şeyi üstlenmeye çalışacağım. Bu yüzden farklı yapımcılarla görüşüyorum: Bu meydan okumayı uygun şekilde üstlenmem gerektiğini hissediyorum.

“With you”yu yayımladıktan sonra V LIVE’da “Bundan başlayarak birçok şey deneyeceğim” dediniz. Şu anda yeni şarkılar üzerinde çalışıyor musunuz?

Jimin: Daha yeni başlıyorum. Yapımcılarla birlikte devam etmeye karar verdim. Sanırım temelde yaklaşık bir ay birlikte olacağız. Birkaç kez buluştuk ve ne tür mesajlar, nasıl bir görüntü ile karşılaşmak istediğimi konuşuyoruz.

Grammy’den ve konserden sonra bile göstermek istediğiniz daha çok şey var gibi görünüyor.

Jimin: Aynen. Belki biraz daha açık olabilirim.

“Daha açık” derken ne demek istediniz?

Jimin: Sadece kendimle ilgili biraz daha ham bir şey gösterebileceğimi düşünüyorum. Bu daha olgun bir yanı da içerebilir. Ancak asıl ilgilendiğim şey gerçek, kişisel hamlığıma daha yakın bir şeyi doğrudan müzik veya müzik videoları gibi bir formatta göstermek. Bunu yaparak, belki daha önce hiç sahip olmadığım bir şeyi gösterebilirim diye düşünüyorum.

“Ham” ile tam olarak ne demek istiyorsunuz?

Jimin: Genelde düşündüğüm şeyleri biraz daha dürüst gösteren bir şey? Benim düşüncelerim BTS’in albümlerinde zaten iyi bir şekilde temsil ediliyor, ancak bilirsiniz, eski üyelerden bazıları solo mixtape’lerinde daha karanlık materyallerle uğraştı. Sanırım benzer bir şey yapmaya çalışıyorum.

Keşfetmek istediğiniz konular var mı?

Jimin: Bunu başkalarından çok kendi iyiliğim için yapıyorum. Çünkü pandemiden bir buçuk yıl sonra biraz kaybolduğumu çok düşündüm. Diğer üyeler bunu öğrendiğinde, “Neden bunu müziğe dönüştürmeyi denemiyorsun?” dediler. Bu, müziğimde bunun hakkında konuşmaya çalışmam gerektiğine karar vermemi sağladı.

Sanırım kaybolduğunuzu anlamanız biraz zaman aldı.

Jimin: Evet, öyle düşünüyorum. Daha önce harika bir hayatım olduğunu sanıyordum ama bunu düşündükçe daha çok bir şeyi inkar etmeye çalışıyormuşum gibi hissettim.

Seyirci bulamamak mı demek istiyorsunuz?

Jimin: Bu işin bir parçası, ama aynı zamanda bazı şeyleri sorgulamaya başlayıp üzerimden atmaya çalıştım – kendime sadece hayatımdan zevk aldığımı söyleyerek onları inkar ettim.

Kişisel kaygılardan veya tüm pandemi durumundan kaçınmak istediğiniz bir noktadaymışsınız gibi görünüyor.

Jimin: Öyle. Sanki, şimdi düşününce…. En azından sarsılamayacağımı düşündüm çünkü BTS güvencesine sahiptim. Ama aniden bir düşünceyle sarsıldım: Gösterilen grup değil de kişisel olarak ben olsaydım gerçekten iyi olur muydum? Sanırım sonunda bunu fark ettim.

Ha Sung Woon ile birlikte “With you”yu yayımladınız. İyi bilinen bir arkadaşlığınız olan biriyle iş birliği yapmak bilinçli bir karar mıydı?

Jimin: Evet. Seul’e taşındığımda edindiğim ilk arkadaştı. Diğer BTS üyelerini dahil etmezseniz, okul dışında edindiğim ilk arkadaş o. “Bir gün ikimiz de büyük başarı sağladığımızda, birlikte bir şarkı yapıp dünyaya göndersek özel bir şey olurdu” derdik. Arkasındaki anlam buydu: bir gün yapmak istediğim bir şey.

Sanırım her şeyin uzun zaman önce verilmiş bir sözden başladığını söylüyorsunuz.

Jimin: Doğru. Neredeyse 7 yıldır bunun hakkında konuşuyorduk. Ne zaman bir şey yapsak birbirimize şarkılarımızı veya üzerinde çalıştığımız herhangi bir şeyi gösterirdik. Bunu hep derdik: “Birlikte biraz müzik yapmayı deneyelim” ve sonra gerçekten yaptık. Eğlenceliydi.

Her zamankinden tamamen farklı bir sesle tonuyla şarkı söylemeyi denediniz.

Jimin: Haklısınız. Çok pratik yaptım çünkü en başından beri gerçekten zordu. Bu yüzden tekrar tekrar yapmak zorunda kaldım. Sürekli “Bunu baştan deneyeceğim” dedim ve bir sürü şeyi değiştirdim. Daha önce yaptığım her şeyden daha basit bir ses olmasına rağmen dizi müziği olduğu için gerçekten çok ama çok önem verdim.

Şarkı söyleyen sesinizden çok konuşma sesinize daha yakın. Sesinizin nakarattaki Sung Woon ile nasıl örtüştüğüne veya melodideki duygunun ilk yayımladığınız “Promise” şarkıyı anımsattığına bakarsak, kayıt yaparken birçok farklı şeyi ayrıntılı olarak denemişsiniz gibi görünüyor. 

Jimin: Çok farklı şeyler denedik. Her zaman birbirimizi aradık ve bizimle çalışan yapımcıya gerçekten minnettarım çünkü aslında kaydım tamamen bitmişti ama baştan tekrar denemek istediğimi söyleyip durdum ve “Bir kez daha deneyeceğim” dedim. Bunun onlar için çok zor bir iş olduğunu söyleyebilirim. Bana çok farklı şeyler hissettirdi ve önemli bir öğrenme deneyimiydi. Üzerinde çalışırken bana böyle hissettiren birçok an olduğunu düşünüyorum.

“Promise”i yapmanızın o sırada içinde bulunduğunuz korkaklıktan çıkmanızı sağladığını duydum. “With you”nun, ifade etmek istediğiniz duyguları denemeniz ve bulmanız için bir yol olduğunu söyleyebilir misiniz?

Jimin: Geçenlerde bir MBTI testi yaptım ve dışa dönük olduğum çıktı. “Promise” yaptığımda gerçekten içe dönük ve depresif hissediyordum. Şarkı, kendime bakmam için bir şanstı. O şarkı sayesinde kabuğumdan birazcık çıkmayı başardım. Kaydettiğimiz “With you”nun ilk versiyonu çok duygusaldı ve bu duyguyu gidermek için uzun bir süreç vardı. “Biraz yumuşayacağım… Biraz daha yumuşak deneyeceğim.… Ah, doğru —şimdi biraz daha yumuşak… Güzel ve basit bir şekilde deneyeceğim.” gibi. Sade bir üslupla ifade edilen hüznü ve çaresiz bir özlemi göstermek istedim.

Şarkıyı söylerken çok farklı duygular hissetmiş gibisiniz.

Jimin: Eskiden insanların yaşadığı olaylara ve söylediklerine çok duygulanırdım ama artık öyle değilim. Son zamanlarda şöyle hissettiğim anlar oluyor: “Eskiden nasıl hissediyordum, yine mi?”

2 yıl önce Weverse Magazine’e verdiğiniz bir röportajda kendiniz için sevilmekten hoşlanan biri diyordunuz ama galiba artık o kadar da hissetmiyorsunuz.

Jimin: Tam bir boşluk değil ama buna yakın gibi hissediyorum. Bu, “Peki, başka ne var?” gibi değil. Ama sanırım buna benzer bir şey hissediyorum.

Sonra onu neyle dolduracağınızı bulmakta sorun yaşayabilirsiniz.

Jimin: Aynen. Aslında mücadele ediyorum ve hiçbir şey yapmıyorsam kendimi huzursuz hissediyorum. “Vay canına, bütün günü böyle mi geçiriyorum?” böyle daha az hissetmeye başladığımdan beri bir yıla yakın oldu. Ama şimdi sanki, “Bunca zamandır ne yapıyordum? Neden böyleydim?” 

Belki de Proof’u bunun için kendinize herhangi bir cevap vermek için yapmadınız; belki de geçmişi düşünmek için biraz zamana ihtiyacınız vardı.

Jimin: Albüm üzerinde çalışırken gerçekten böyle düşünmemiştim ama sonunda o zamana gerçekten ihtiyacım olduğu ortaya çıktı. Bence herkes – biz üyeler ve şirket – ileriye gidebilmek için geriye bakmak zorundaydı.

“Run BTS”in sözleri, çıkıştan önceki hayattan bahsederek başlıyor ve şarkıdaki vokallerinizle gerçekten rock and roll havasına girdiniz. Her zaman çok sıkı çalışarak etrafta koşuşturduğunuz yolu tekrar ziyaret etmek nasıl hissettiriyor?

Jimin: Sanırım o günlerde biraz çaresizdim. (gülüyor) Sırada ne yapabileceğimi görene kadar bekleyin. Eski videolarımda da görüyorum.

“Bir sonraki adımda ne yapabileceğimi görene kadar bekleyin” duygusu özellikle “Tony Montana (Jimin ile)”da çok iyi karşımıza çıkıyor. O şarkıyı yapmayı nasıl başardınız?

Jimin: SUGA hyung ve ben, “Birlikte bir şeyler yapalım” dedik ve sonuç buydu. Sanırım havalı görünmek istedim. (gülüyor) Bunu yaptığımızda gerçekten öne çıkmak istedim. “Ben de bu işte iyiyim!” (güler)

“Tony Montana”da, “Beni lanetlerdin, ben binbaşıyım / doğam gereği bir idolüm” kısmını söylüyorsunuz. O zamanki doğal durumunuz idol olmaksa, şimdi ne olacak?

Jimin: Ben hala bir idolüm. İdol doğru bir tanımdır. “İdol” kelimesi herkes için farklı bir anlama geliyor, ayrıca Koreliler bunu tamamen farklı bir şekilde görüyorlar ama yine de başladığım yerin burası olduğunu söylemekte haklısınız. Dürüst olmak gerekirse, BTS üyesi olduğum için bireysel olarak yaptığım şeyleri şimdi bile yapabilirim ve idol olarak başladığımdan beri bunun değişeceğini düşünmüyorum.

Bir idol olarak ARMY için ne yapmak istiyorsunuz? Proof’un “For Youth” bölümünde duygularınızı “ Bana elinizi verir misiniz? Tekrar tekrar kalkacağım.”

Jimin: İyi şarkılar, iyi müzik videoları ve iyi performanslarla sadece daha havalı olmak. Tutkuma sadık kalmanın ve onlara en iyi şekilde geri ödememin yolunun bu olduğunu düşünüyorum. Son iki yılda kendimi suçlu hissettim. Las Angeles konserinin ilk gününden sonra konserlerimiz sürekli iptal edildiğinden beri bir şekilde bunca zamandır hayranlara yanlış yaptığımı hissettim. Bunca zaman bizi göremedikleri için belki de tutkularını yitirmeye başlamışlar gibi hissettim ama koşulsuz beklediler, bu yüzden gerçekten o kadar zaman ne yaptığımı kendime sormaya başladım. Konserde “Permission to Dance” şarkısını söyledik ve ARMY’yi selamladık ama şarkının bu kadar hareketli olmasına rağmen bu kadar duygusal olması garipti.

Bir idolsünüz ve hâlâ bu duygularınıza sahipsiniz ama aynı zamanda birçok sanatçı arasında saygı duyulan biri oldunuz.

Jimin: ARMY’nin söylediği her şey için gerçekten minnettarım ama henüz kendimden tamamen memnun değilim. Hiçbir şey beni bu kadar çok tatmin etmekten daha mutlu edemezdi ama yapamıyorum ve bununla mücadele ediyorum. Bu yüzden, gerçekten daha iyi olmak istesem de bu şekilde değişmek için yaptığım işte daha tutarlı olmam gerektiği gerçeğinden kaçınıyorum. Şimdi daha da iyi olmak istiyorum. Daha iyi ve daha havalı olmak istiyorum. 

“Yet to Come” şarkısını söylerken aklınıza buna benzer pek çok düşünce gelmiş olmalı.

Jimin: Şimdi sabırsızlıkla bekliyorum. Kim olacağımı ve ne kadar daha iyi performans gösterebileceğimi bilmek için sabırsızlanıyorum.

İdeal performansınız nasıl olurdu? Son zamanlarda Los Angeles, Seul ve Las Vegas’ta “Black Swan” performansını sergilediğiniz zaman seyircinin sizden ne görmek istediğini biraz daha net hissettim.

Jimin: Mümkün olan en yüksek yeterlilikte yapabileceğim her şeyi göstermek istiyorum. Örneğin, yalnızca “Black Swan”ın sahip olduğu o karanlık ama seksi havayı, “IDOL” veya “FIRE”ın yüksek enerjisini ya da ne kadar sevimli olduğumu göstersem de hepsini en yüksek ustalıkla yapmak istiyorum. Tüm yetkinliklerim bir araya geldiğinde seyircilerin tezahürat yapmasını dört gözle bekliyorum. Sanırım ne zaman bir hata yapsam ya da yanlış bir şey yapsam kendimi bu kadar eleştirmemin sebeplerinden biri de buydu.

Henüz tam olarak orada olmadığınızı mı söylüyorsunuz?

Jimin: Oh, yakın bile değil. Hala çok uzakta ve ben de şimdi değişiyorum. Bu yüzden şu anda karşı karşıya olduğumuz belirsizlik nedeniyle fikir alışverişi yapmaya devam ediyoruz. Tüm bu süre boyunca tam bir hassasiyetle koreografi yaptıktan sonra biraz daha rahat olmak veya seyirciyi biraz daha dahil etmeye çalışmak için biraz daha özgür olduğumuz bir aşamaya geçtik. Bence daha fazla şarkı yapmamız ve yapmamız gereken yönlere veya setlere daha açık olmamız gerekiyor çünkü bu yeni yönümüzü gösterebileceğimiz çok fazla şarkımız yok.

Grammy’de “Butter” performansınızı gördüğümde böyle düşündüm. Baştan sona mükemmel bir şekilde planlanmış bir performansla en yüksek yeterliliğe ulaştığınızı hissettiniz. Etrafındaki tüm sorunlara rağmen bu tür önemli bir performans sergileyebilirseniz, bu noktada kesinlikle bir sonraki seviyeye yükselebilirsiniz.

Jimin: Bunun için kesinlikle gerginim. “Daha da iyi olduğumuzda nasıl olacağız yani her hareketin en iyi şekilde görünmesini sağlayabildiğimiz zaman? Daha da deneyimli olduğumuzda gelecek nasıl görünecek?”. Yani Grammy’de ödül kazanmamış olmamız gerçekten bir sorun değil. Birini kazanmak güzel olurdu ama bunun nedeni eğer kazansaydık ARMY için devasa bir hediye olurdu. Onlara grubumuzun sahnede ne kadar havalı olduğunu göstermek istedim, bu yüzden o performansı sergileyebildiğimiz için mutluydum. Aslında ben, “ON” yapmak istiyordum. İnsanlara “İşte böyle yapıyoruz!” demek için inanılmaz yüksek enerjili bir performans sergilemek istedim. (gülüyor) Ama ne kadar acele olduğunu düşünürsek oldukça iyi bir performans sergiledik ve hayranlar bunu beğendi ve ben de rahatlıkla “Yaptık!” diyebilirim.

Yeni değişen benliğinizle ilgili olarak “Friends” şarkısı, sizin için farklı bir fırsat olsa gerek. Şarkı aynı zamanda Eternals filminin soundtrack’inde de yer aldı. Filmi izlediniz mi?

Jimin: Evet, sinemada gördüm. (gülüyor) Harikaydı ve minnettar hissettim ama keşke daha iyi bir şarkı yapabilseydim.

Bu şarkı üzerinde çalışmaya nasıl başladınız?

Jimin: Aslında sıfırdan yaptım. Uygulama stüdyosundaydım: “Ben de bir şeyler denemeli miyim?” diye düşündüm ve kendi başıma çalışmaya başladım, bum-tss-bum-tss gibi bir davul ritmi koydum. Şimdiki sürüm kadar yumuşak değildi; Melodiyi biraz daha yoğun bir şekilde söyledim. Şu anda sahip olduğu duygusal melodiden biraz daha enerjik olacak bir şarkı düşünüyordum ama yapımcıya verdiğimde, “Ah, fena değil” dedi ve “Bence melankolik bir his yakışırdı, sen ne düşünüyorsun?” deyince, öneriyi kabul ettim. Bu yüzden şarkı ilk düşündüğümden biraz daha sevimli geldi.

Sanırım bu yüzden şarkının ilerleyen bölümlerinde rock benzeri bir grup nakarat yer alıyor. Başlangıçta reggae gibi gelmesi ve doğal olarak şiddetli bir şeye dönüşmesi ilginç.

Jimin: Evet. Sanırım bu şekilde çıktı. Sonra “Bunu albüme koyalım mı?” dediler. Taehyung ile arkadaşlık teması da buradan geliyordu.

“Arkadaşlar”dan bahsetmişken, BTS’in diğer üyelerini şimdi nasıl görüyorsunuz? “Tony Montana” günlerinizle aynı hissettiğinizi hayal ediyorum, ancak bazı şeylerde farklı gibi.

Jimin: Onlar sadece arkadaş, kardeş veya aileden daha fazlasıdır. Her zaman geri dönebileceğiniz bir yer gibi hissettiriyorlar. Son zamanlarda ABD’deyken kafamda bir sürü düşünceler oldu ve tüm bunları diğer üyelerle konuştuktan sonra çokça bazen bana, “Ah, anlıyorum. Bir nevi düşündüm. Ama yaptığın şeyi yapmaya devam edersen iyi olacağını düşünüyorum. Hepsi iyi.” Tam olarak kelimelere dökmek zor, ama her zaman onların zihinsel olarak gerçek benliğime dönmeme yardımcı olan bu güçlü güç oldukları izlenimini edindim. Yani havalı olmanın ötesinde, sadece “her zaman teşekkür ederim”. Kelimelere dökmek zor ama böyle bir şey. (güler)

Kaynak: Weverse

The post [Weverse Magazine] BTS’ten Jimin: “Daha İyi ve Daha Havalı Olmak İstiyorum” appeared first on KoreZin.

Grammy Ödülleri’ndeki “Butter” performansınızın tanıtımında Olivia Rodrigo ile sahnelenmiş konuşmanız nedeniyle manşetlerde yer aldınız. Sanırım birçok insan ne hakkında konuştuğunuzu merak etti. Eminim bu şartlar altında konuşmak gerçekten zor olmuştur.

V: Bunu bana çok sordular. Kıyafet koreografisi yüzünden orada gerçekten gergindim. Bu durumda kulağına hafif bir fısıltı muhtemelen yeterli olurdu, ama sanırım gerçek bir şey söylemeden sadece “bla bla bla” dedim. O ana kadar, sadece yüzümde gösterebileceğimi veya sahneyi kurabileceğimi düşündüm -ve özellikle bir şey söylememe gerek olmadığını düşündüm- bu yüzden özel bir şey söylemiyordum. Olivia Rodrigo benim de yaptığımın bu olduğunu biliyordu. 10 veya 15 saniyelik bir çekim için sanatçılar özel bir şey söylemek zorunda değiller ve yine de eğlenceli görünmesini sağlayabilirler.

Grammy performansınızı çeşitli acil, hızla gelişen koşullar altında gerçekleştiğini biliyorum, peki nasıl oldu da Olivia Rodrigo ile birlikte hareket ettiniz?

V: Ah, bu Grammy’deki insanlardan programla aynı gün kabul edilen bir öneriydi. Bu yüzden kimin yanında oturacağımı bilmemin hiçbir yolu yoktu.

Böyle bir durumda, her şeyi kurmanız ve doğru duyguyu hemen yakalamanız gerekir.

V: “Now You See Me” filmlerini düşünmeye devam ettim. Sahnedeki performansın gelişme şekli de bana Jason Bourne’u hatırlattı ama Olivia Rodridgo ile konuştuğum için Now You See Me’de insanları onlarla konuşurken nasıl kandırdıkları hissini yakalamanın gerçekten önemli olduğunu düşündüm. Onunla rahatça konuşmam gerektiğini ve konuşurken o fark etmeden kartını çalabilirsem sihir gibi olur diye düşündüm. Bunun gibi şeyler.

Şarkı başlamadan önce harekete geçmeniz ve kartı fırlatmanız, ardından performansı yapmak için sahneye çıkmanız gerekiyordu. Düşünmeniz gereken çok şey olmalı.

V: Evet. Yani konuşmaya devam etseydik, kartı atma zamanını kaçırabilirdim. Ne zaman atmam gerektiğini takip etmek için sürekli kafamdaki vuruşu sayıyordum. Bir, iki, üç, dört, kafamda. Ve Olivia Rodrigo’nun ne dediğini tam olarak bilmek zordu çünkü o sırada iki kulağımda da kulak içi kulaklık vardı. Açıkçası çok gergindim. Kıyafet koreografisini düzgün yapmak konusunda çok endişeliydim ve sahneye çıkmadan önce düşünebildiğim tek şey buydu. Hep birlikte oraya gitmeden hemen önce bir gün ve bir önceki günümüz vardı, bu yüzden her şeyden çok bu konuda endişeliydim.

Provalar sırasında iyi gitse bile, canlı olarak iyi gitmeyeceği türden bir performans.

V: Evet, aynen. Gerçekten endişeliydim, bu yüzden başlangıçta performansın bu kısmına karşı çıktım. Ve prova sırasında da işler pek iyi gitmedi ve sahneye güvenle çıkmamız gerektiğini biliyorduk ama oraya gergin hissederek çıktık. Bu yüzden işleri batıracağımızdan korktum. Yine de yapmaya karar verdik, yani başardık ve tepkiler harikaydı. (güler)

Bu performansa giden yolda çok fazla baskı vardı. Her şey bittiğinde nasıl hissettiniz?

V: “Sonunda bitti. (gülüyor) Gidip diğer sanatçıların performanslarını izlemeliyim ve iyi vakit geçirmeliyim.” Tek düşündüğüm buydu.

Ve V LIVE’da Lady Gaga hakkında konuştunuz.

V: Lady Gaga ve Tony Bennett’in birlikte performans gösterdiği çok fazla video izliyorum. Tony Bennett en sevdiğim caz müzisyenlerinden biri ve Lady Gaga’nın caz icra etme biçimine kesinlikle hayranım. Müziğini dinlemekten gerçekten zevk alıyorum ve “senin bu neslin caz kraliçesi olduğuna gerçekten inanıyorum ve büyük bir hayranınım” dedim.

Son zamanlarda cazla daha da ilgilisiniz? Küçüklüğünüzden beri caz dinlediğinizi biliyorum ama merak ediyorum, sizi eskisinden daha çok sevdiren bir şey var mıydı?

V: Bir şeyi uzun süre seviyorsan, bu his biraz daha yoğunlaşıyor ve ne zaman bir şeyi sevsem, onunla ilgili bir şeyler yapıyorum. Caz dinleyerek büyüdüm ve şimdi yapmak istediğim müzik tarzının bu olduğunu hissediyorum.

Instagram’da ne paylaştığınızı gördüğümde; ister tasasız dans ettiğiniz video olsun, ister benzer bir his veren resimler olsun, o caz havasını hissettiriyorsunuz.

V: Ben her zaman böyle biriydim, bu benim kişisel tarzım. Tarzım ve yaşantım bu olduğu için grupla böyle bir şey paylaşmanın gerekli olduğunu düşünmedim. Kendi sosyal medya hesabımı açtığımda ne yazacağımı bilemedim (gülüyor) bu yüzden sadece sevdiğim şeyleri paylaşmaya karar verdim. Bu hesapta kişisel yeteneklerimi gösterebilirim. Başkalarının bu konuda ne düşündüğü konusunda endişelenmeme gerek olduğunu düşünmüyorum.

Paylaştığınız fotoğraflar veya videolar için herhangi bir kriteriniz var mı? Hepsi çok tutarlı bir duyguyu paylaşıyor.

V: Hayır, sadece ne olursa olsun paylaşırım. Hobi hyungun yaptığı gibi fotoğraflarımı güzel bir şekilde bir araya getirme yeteneğim yok ve kendi duygularımı Namjoon hyungun yaptığı gibi tutarlı bir şekilde ifade edemiyorum. Her gün farklı olduğunu düşünüyorum -o gün iyi hissediyorum ya da yüklemek istediğim bir şey varsa yüklüyorum. Her şey o gün kim olduğuma bağlı. Ne yaparsam yapayım, o gün kim olursam olayım, kararı vermek bana kalmış.

Caz sevmenize şaşmamalı. (güler)

V: Çok özgür ruhlu biriyim. Hiçbir şey planlanmış değil. İşte bunu seviyorum.

Yine de fotoğraflarınızın nasıl hissettirdiği konusunda özel bir şey olduğunu düşünüyorum.  Makyajınızı yaptırırken çektiğiniz özçekimler bile adeta bir fotoğraf çekiminden alınmış gibi hissettiriyor. Örneğin harika bir anı yakalıyormuşsunuz gibi. Ayrıca bu görünümü elde etmek için özçekimlerinizi filtrelerle veya başka bir şekilde nasıl düzenlediğinizi merak ediyorum.

V: Filtreler? Filtre kullanmıyorum. Bu sadece Samsung Galaxy’deki normal bir eski kamera. (gülüyor) Ve onları da düzenlemiyorum. Çünkü yapsaydım, onlar artık ben olmazdım. Fotoğrafları olduğu gibi bir hisle bırakma eğilimindeyim. Yine de rengini ayarlıyorum. Onları siyah beyaz yapmak istediğimde. Kullandığım tek şey bu.

Mutlak bir havanız var. O an sadece fotoğraf çekiyor olsanız bile.

V: Evet. Aslında üzerinde çok fazla düşünmem. Sadece kamerayı açıp güzel bir sahne veya iyi gösterebileceğim bir şey olduğunda fotoğraf çekmeye devam ediyorum. Sadece fotoğrafımın çekilmesini ve fotoğraf çekmeyi gerçekten seviyorum.

Golf oynamak hakkında ne düşünüyorsunuz? 

V: Aslında golfü sevmezdim. Topa vurmak için uzun bir süre beklemeniz gerekiyor ve her şey tek bir vuruşa bağlı. Dürüst olmak gerekirse, her şeyi doğaçlama yapan bir insanım. Shia LaBeouf’un oynadığı “The Greatest Game Ever Played” adlı bu filmi rastgele gördüm. O film harikaydı. O filmi izlemek beni kıyafetlerle, atmosferle ve her şeyle aynı anda tanıştırdı, bu yüzden ertesi gün biraz golf ayakkabısı aldım. Bağlandığım anda bir şeyleri hemen deneme eğilimindeyim. Eminim sadece iyi olmak için söylüyorlardı ama diğer insanlar bana bunda iyi olduğumu söylediler ve bu beni heyecanlandırdı. (gülüyor) Ve oynamaya başladıktan sonra golfün kendine has bir atmosferi olduğunu fark ettim, bu gerçekten güzeldi.

Film izlemek ve onlardan ilham almak, kim olduğunuzun bir parçası gibi görünüyor. Biraz önce bahsettiğiniz gibi, konu performans olduğunda da filmlerden etkileniyorsunuz ve bunu çeşitli şekillerde çabucak ifade edebiliyorsunuz.

V: Evet, bu doğru. İşte size filmler. Bir film düşünmem ve konsepti ödünç almam ve onu sahne için bir başlangıç ​​noktası olarak kullanmam gerektiğini düşünürüm. Belli bir görünüme büründüğümde herkesin kendi yorumuna sahip olmasını istiyorum. Bir kişinin benim yaptığımdan bir şey almasına izin verirken, bir başkasının farklı bir his almasına izin veren özgürlüğü seviyorum. Başkalarının, kendimi ifade etme şeklime bağlı olarak hayal güçlerinde benim hakkımda farklı görüntüler oluşturmasını ilginç buluyorum.

Hayatınız bir film olsaydı, bu nasıl bir film olurdu?

V: Umarım özgürlük duygumu iletebilirim. Herkesin özgür olmanın ne anlama geldiği konusunda farklı bir fikri vardır ancak benim özgürlük fikrimin diğer insanlarınkinden biraz daha özgür olduğunu düşünüyorum. Filmimin bu özgürlük duygusunu aynı anda taşıyan bir film olmasını isterdim.

Bence insanlar sizin özgürlük markanızı bir dereceye kadar benimsiyor. “Blue & Grey” ve “Christmas Tree”den sonra insanların müziğinize bakış açısı değişti. İnsanların, bu iki şarkının sıklıkla yer aldığı TV’deki belirli sahne türlerini göz önünde bulundurarak yansıtmaya çalıştığınız görüntüyü anladığınızı hissediyorum.

V: İnsanların şarkılarım hakkında ne düşündüklerinden emin değilim çünkü onlarla birlikte değilim, kendi gözlerimle göremiyorum. Öğrenmek için daha fazla solo şarkı yapmaya çalışmam gerekecek. Bu şekilde sesimin hangi yöne gittiğine ve alması gereken duruşa bağlı olarak ileride ne olduğunu kesin olarak bilebileceğimi düşünüyorum.

Zaten bir sürü şarkı yaptınız. Yayımlanmamış müziğinizden herhangi birini yayımlamak istemiyor musunuz?

V: Bütün o şarkıları rafa kaldırdım ve yenilerini yazıyorum. Ama şimdi yazarken iyi bir iş çıkardığımı düşünüyorum. (güler)

Bir şarkıyı ne zaman rafa kaldıracağınızı ve ne zaman yayımlayacağınızı nasıl seçersiniz?

V: Bilmiyorum. Ruh hali bana ne hissettirse? Belki yaptığım gün belki de şimdi duyduğumda da beğenirim.

O zaman ve şimdi de beğenmiş olmalısınız? Bu çıtayı biraz fazla yükseltmiyor mu? (güler)

V: Hiç pişman değilim. Kendime bir sonraki şarkının öncekinden daha iyi olması gerektiğini söylüyorum ve gidip yapıyorum. Yaptığım şarkılar söz konusu olduğunda kendime karşı olabildiğince objektif olmak istiyor gibi hissediyorum. Böyle bir şey olduğunda pişmanlık duyarsam, şarkılarından memnun olmadığı halde şarkı çıkaran insanlardan biri olacağım. Sonra şarkılarımın bir albümünü hayal ettiğim gibi tamamlayamazdım.

Üzerinde çalıştığınız müziğin temelinin, siz üzerinde çalışırken değiştiği zamanlar oluyor mu? Şarkılarınız duygusal olarak tutarlıydı ancak aranjmanlarınız ve besteleriniz giderek daha ayrıntılı hale geldi.

V: Sanırım onları daha dolgun göstermeye çalışıyorum. Ton zenginliği veya daha dolgun bir melodi gibi. Artık o seviyeye ulaştığımı düşünüyorum. Yaptığım tüm şarkıları baştan sona sırayla dinlerseniz, umarım hem sesimin hem de şarkıların tüm atmosferinin daha derin bir duygusal güç aldığını duyabilirsiniz/görebilirsiniz. Bu, ulaşmaya çalıştığım en önemli hedeflerden biri.

Proof’ta müziğini yazdığınız “Spring Day”in bir versiyonu var. Şarkı yazmaya başladıktan ne kadar sonra başardınız?

V: Yaklaşık iki ya da üç yıl olmuştu. Ama sadece hissettiğimde yazmaya meyilliyim, bu yüzden o zamanlar her beş ayda bir, bir yılda bir şarkı yapıyordum.

Daha önceki çalışmalarınızdan biri ve aynı zamanda “Spring Day”in son versiyonundan oldukça farklı.

V: Evet. “Spring Day” temelde ilk pop baladımızdı, bu yüzden yazabileceğimi düşündüm. Ve gerçekten çok yazdım. Birlikte çalıştığım yapımcıların hepsi beğendiklerini söylediler hatta muhtemelen sizinkini kullanacağız gibi eğlenceli bir şeyler söylediler evet.. Ama ertesi gün yayından düştü. (güler)

“Spring Day”i dinlemek sizin tarzınıza hem benziyor hem de farklı geliyor. Bu günlerde yaptığınız bazı müziklerin tarzı pop ama aynı zamanda bir ağırlığı da var.

V: Sanırım o şarkı için üretebileceğim tek melodi buydu. Bunun nedeni, bana “Spring Day”in teması verildiğinde “Bir bahar günü fikrim, soğuk, melankolik bir duygunun üstesinden geldikten sonra gökyüzünün açılması gibi bir şey miydi?” hissiydi. Yani bir şekilde önümüzde güzel günler olacakmış gibi bir histi. Bu yüzden melodinin ilk başta aklıma gelen türden daha neşeli olmasını istedim ve öyle oldu.

O zamanlar bile grubun parçaları üzerinde çalışırken yorumlarınıza sadık kaldınız.

V: Evet. Ben de öyle düşündüm ama Namjoon hyungun yazdığı melodi benimkinden önce gerçekleşti: gökyüzü temizlenmeden önce. Ya da kış hala havadayken. O titreşimi alma şekli, aklımdakinin tam tersi yönde ilerliyordu ve düşündüm ki, “Vay canına, bir bahar gününün bu şekilde yorumlanabileceğini hiç düşünmemiştim”. Namjoon hyungun düşüncesi şarkıyı bir adım daha ileri götürdü. Şarkısı beni gerçekten kör etmişti. (güler)

Özgür ruhluluğunuz, kişisel özellikleriniz, BTS’in müziğine nasıl uyuyor? Proof’taki yeni şarkılarda, karakteristik sesiniz ve grubun şarkılarının amaçlanan yönü ile daha da uyumlu olduğu izlenimini edindim.

V: BTS’in müziğindeki ve solo müziğimdeki sesimin farklı olması gerektiğini düşünüyorum. Bu, benim için çekici olan ve gösteriş yapabileceğim başka bir şey olabilir ama aynı zamanda elimdeki bir araç da olabilir. Kendim için farklı karakterler yaratmayı seviyorum, böylece ona bir kişilik olarak bakabilirsin.

“BTS kişiliğiniz” hakkında bir şeyler söyleyebilir misiniz?

V: Onu tek bir cümleyle tanımlayabileceğimi sanmıyorum. Bana bir ağaçmışım gibi bakarsak, sanırım binlerce dalım var diyebilirsiniz. Bu dalların her birinde bulunan farklı meyveler, V’nin çekici noktalarından farklı bir tanesini temsil ediyor. Yani açıklanabilir bir şey olabilirken, buna kesinlikle ihtiyacım olduğunu düşünmüyorum. Yani kelimelere dökülebilecek bir şey değil. Sadece V olarak gösterebileceğim birçok cazibeden birini yaratmaya ve göstermeye çalışıyorum. BTS’te ne tür bir V canlandırdığımı soruyorsanız, şarkı söyleyen ve dans eden birini söyleyebilirim. Bu, V’nin binlerce kişiliğinden biri ve kendi sonucuna varmak izleyicilere kalmış.

Bunca zamandan sonra nihayet şahsen bir konser vermenin bu konuda büyük bir motivasyon olduğunu söyleyebilirsiniz. Tüm bu farklı kişilikleri sahnede göstermek zor olmuş olmalı.

V: Los Angeles’ta ilk konserimizi verdiğimizde, tam da plato diyebileceğim bir yere çarpıyormuşuz gibi hissettim. Harika hissettirdi. Çok mutluydum çünkü sonunda günlük hayatın normalliğini tekrar yaşıyormuş gibiydik. Bir kez daha ne kadar sevildiğimizi hissedebiliyordum. Ben de zorlandım ama ARMY’nin o konseri ne kadar çok beklediğini gerçekten hissedebiliyordum. Güzel ve düzgün bir şekilde sonlandığına sevindim. Konser, beklediğim gibi beklediğim atmosferde geçti ve sonunda mutlu oldum. ARMY’nin her bir sesini duymak istedim ve bunu yapabildiğim için mutluydum.

Sahnede kişiliğinizi sergilerken aşk yağmuruna tutuluyorsunuz, sonra aşağı inince özgür ruhunuzla şarkılar yazıyorsunuz. Tüm bu süreçten ne elde etmek istiyorsunuz?

V: Pek düşünmedim. Her gün değiştirmem gereken tek şeyin performansım olduğunu düşündüm ancak ağırlık yavaş yavaş artıyor ve benim de düşünmem gereken daha çok şey var. Bir şeyi düşünmeye devam ederken bir yere takılıp kalmayı istemiyorum. Bu yüzden, kurtulmam gereken şeylere takılıp kalmamalıyım ve onlardan kurtulmam, almam gereken şeyleri almam ve yapmam gereken şeyleri yaptığımdan emin olmam gerektiğini düşünüyorum. Bir şarkı yaptığımda eğer doğru gelmiyorsa, o kadar iyi olmadığını düşünüyorsam pişmanlık duymadan atarım ve kendime bunu tekrarlamamamı söylerim.

Sizi ideal bir sanatçı yapan şey nedir?

V: Umarım bir sürü kişi olabilirim: şarkıcı, solo şarkıcı, aktör veya daha sonra fotoğrafçı yaa da başka bir işe giriştiğimde sıradan yaşlı Kim Taehyung. O kadar çok farklı kişilik yaratmak istiyorum ki, dışarıda kendimin binlerce versiyonu var ve her gün farklı bir şeyler yapacak kadar iyi yeni bir ben olan biri olabilirim. Sanırım bir sanatçı olarak konuşulmak benim en büyük hayalim.

Bu ideali karşılamaya ne kadar yakın olduğunuzu düşünüyorsunuz? Weverse Magazine ile yaptığınız son röportajda da kendinize çok sert bir değerlendirmede bulunmuştunuz.

V: Bir nokta.

Sadece bir nokta mı? (güler)

V: Bilmiyorum. (güler)

Kaynak: Weverse

The post [Weverse Magazine] BTS’ten V: “Umarım Ne Kadar Özgür Olduğumu Anlatabilirim” appeared first on KoreZin.

Proof albümüne dahil olan ilk mixtape şarkısı “Born Singer”ı dinlemek nasıl bir duygu?

SUGA: Her şeyden önce albüme dahil edilip edilemeyeceğini bile bilmiyordum. Orijinal şarkı çok ünlü olduğu için bunun mümkün olabileceğinden bile emin değildim ama J. Cole bize izin verdi. Ona ne kadar minnettar olduğumu söylemek istiyorum. O zamanlar yazabileceğim bir şarkıydı. “No More Dream”i tanıttığımız ilk ve ikinci haftalarda yazdığımı hala net bir şekilde hatırlıyorum. İlk çıkışımda hissettiğim duyguların hepsi zamanla buharlaşacaktı, bu yüzden yazmak zorunda kaldım. Geriye dönüp baktığımda biraz abartılı olduğu için yeniden kaydetmeyi bile düşündüm, ama eğer yaparsam arkasındaki niyeti kaybederdim. Bu dönemimizi bir konser dışında dinlemek mümkün olmayacağı için öylece koyduk. Ve şarkının varlığından bile haberdar olmayan bazı ARMY’ler olabilir. Şarkıya dahil olduğumuz birçok kişi gibi hissettik.

Yeni şarkı “Run BTS”, “Born Singer” gibi başka bir hızlı rap şarkısı ama farklı bir havası var.

SUGA: Duygusal olarak biraz farklı. “Born Singer” beni duygulandırıyor. “Run BTS” için eski tarzımızda bir şarkı yapmayı denemek istediğimizi söyleyip durduk, bu yüzden hem varyete şovumuzla adını paylaşan hem de kim olduğumuzu yansıtan bir başlık seçtik —her zaman koşuyoruz. Tüm üyeler uzun bir yol kat etti ve yorulduğumuz zamanlar oluyor ama ilerlemek için yapmak istediğimiz şeyler de var, bu yüzden bence bu arzuları da dahil etmeye çalıştık. Ve son albümlerimizde rap becerilerimi sergilemek için gerçekten çok fırsatım olmadı. Bu yüzden geçmişi düşünmemi sağladı, bu bende biraz daha sıkı bir şeyler yazmak istememe neden oldu ama rap partını yapmak gerçekten zordu. (gülüyor) Çabucak kaydettirdik, ama benim için uzun zaman olmuştu, bu yüzden kaydederken üzerinde gerçekten çok çalışmak zorunda kaldım. (güler)

Ve “Born Singer”dan “Run BTS”e geçişinizde Grammy’ye kadar ulaştınız.

SUGA: Aslında çok sıkı çalıştık. (gülüyor) Uzun bir süre bu tür bir performansı tekrar yapmayacağız. Kıyafetlerle ilgili bir bölümümüz vardı ve ortada da bir dans molası vardı. Hazırlanma süreci de son derece telaşlıydı: Seokjin hyung yaralandı ve Hobi ve Jungkook karantinadaydı, bu yüzden sadece dördümüz olduğumuz zamanlar oldu. Asla unutamayacağım bir deneyimdi. Ve yönetmenler performans konusunda gerçekten hevesliydiler. Bu yüzden hazırlanmak biraz stresli oldu. Sanırım şimdi geriye dönüp bakmak da eğlenceli. Performans yine de aksamadan gitti. Performansın kıyafetlerimizle ilgili prova kısmı, kısıtlı şartlar altında yapıldı bu yüzden bir tür şansımız olduğunu düşündüm çünkü o gün ne olursa olsun iyi gidiyordu. Ne zaman böyle bir şey yapmaya çalışsak, genellikle başarısız oluruz. (gülüyor) İzleyiciler bunu fark etmezler ama bunu kendi aramızda çok konuşuyoruz, bu yüzden çok endişelendik ama neyse ki sonunda her şey ortaya çıktı.

Bir yapımcının bakış açısından anılarınızın izini sürmek nasıl bir şey? “Seesaw (Demo Ver.)”, orijinal olarak yayımlanan sürümden çok farklı.

SUGA: Tamamen farklı, değil mi? Bu versiyonu daha çok beğendim. (gülüyor) Üzerinde çalışırken çok zorlandım. O kadar kötü bir çöküş içindeydim ki sonunda bir şey bulamazsam başka birinden şarkı alacağımı söylemiştim. Bir şarkı yapmak bile istemediğimi hissettim ama bana çabucak geldi. İçimden hiçbir şey üzerinde çalışmak gelmiyordu; piyanoda oyalanıyordum, bir şeyler yapmam gerektiğini biliyordum ve düşündüm ki, bu melodi hiç de fena değil ve gerçekten çabucak yaptım. Bu sözde Shibuya tarzı bir şarkı, ki bu benim kişisel olarak gençliğimde dahil olduğum bir tarz ve plak şirketi de buna olumlu tepki verdi ama aranjman üzerinde biraz daha çalışmam için bana önerileri vardı, bu yüzden yeniden düzenledim. 

Ortaokulda hissettiğiniz duygular?

SUGA: Küçükken en sevdiğim sanatçıların şarkılarının enstrümantal versiyonlarını severdim. Onları çok analiz ederdim ve yapımcı olmayı hayal ederdim. Eskiden rehber vokalleri de vardı ama onları çıkarmalarını istedim. Rehber vokaller çok aceleyle söylendi. (gülüyor) Ama şarkıyı gerçekten albüme koymak istediğimde şarkının miksajı için orijinal kaynağın olduğu dosyayı bulamadım. Bu yüzden, daha önce olduğu gibi yeniden yapmayı deneyecek kadar ileri gittim, ama gerçekten aynı hissi vermedi. (gülüyor) Kendi kendime dedim ki, bunu bulmalıyım. Geçen yıl, ekipten Las Angeles veya New York’tayken hatta Seul’de kullandığım tüm eski laptopları ve dizüstü bilgisayarları bağlamalarını ve bulmalarını istedim ve sonunda yaptılar. Kullandığım ikinci bilgisayarda çıktı ve üçüncüsü tamamen aynı görünüyordu. Her seferinde aynı kullandığım bilgisayarda buldum. (güler)

Yapımcı olmayı hayal eden bir ortaokul öğrencisiyken nasıl oldu da yapımcı olmaya başladınız? “Seesaw (Demo Ver.)” da Kore’de pek çok insan arasında popüler olan bir tarzda yapılmadı. O zamandan bu zamana kadar ne gibi değişiklikler yaşadınız?

SUGA: Gençken hem rapçi hem de yapımcı olmak istiyordum ve şimdi ikisini de istediğim gibi tek tek yapabiliyorum. Bu yüzden birkaç farklı isim kullanıyorum yeni onları ayrı tutmak istedim. Şöyle bir düşünce: “Bunu da yapabilir mi? Bunu da yapabilir mi? Reklamlar için de müzik yapabilir mi?” Yapımcı SUGA gibi birçok harika sanatçıyla tanışabildiğim için şanslıydım, bu yüzden bu anlamda bir kariyer inşa ettiğim için gerçekten şanslı olduğumu düşünüyorum.

Coldplay ile “My Universe” üzerinde çalışmanın üzerinizde ne tür bir etkisi oldu? Chris Martin sizinle kayıt yapmak için Kore’ye geldi.

SUGA: İlk başta neden buraya geliyor dedim. (gülüyor) Demek istediğim, pandemiden dolayı ayrı ayrı kaydedip o şekilde göndermek daha iyi olabilirdi. Coldplay’in müziğini de seviyorum ama Chris Martin’in nasıl bir hayat sürdüğünü gerçekten bilmiyordum. Ama tanıştık, konuştuk ve o gerçekten de bizden farklı değildi. Günlük yaşam ve endişeler hakkında konuştuğumuzda benimle gerçekten ilgiliydi. Stadyum turu yapan tüm sanatçıların benzer zorluklarla karşılaştığını fark ettim. Onun gibi biriyle arkadaş olabileceğimi bilmek güzeldi.

“That That (prod. & feat. SUGA of BTS)” ile PSY ve sizin birbirinizi etkilediğinizi hissediyorum. Şarkının yapımcılığını ve şarkıda yer aldığınızı zaten biliyorduk ama müzik videosunda sizi gördük. (güler)

SUGA: Ben sadece şarkıyı yazacaktım ve kaçacaktım ama sonra “Başka şarkılara eşlik etme deneyiminiz var, değil mi?” dedi. “Beraber şarkı söyleme tamam, olabilir…” dedim ve yaptım. Sonra müzik videosunda olmasam biraz garip olacağını söyledi ve “Bir kez dene ve nasıl olduğunu gör” dedi ve ben de “Şu kısmı yapacağım ve gideceğim” dedim. Bir sonraki bildiğim şey, ben de dans ediyorum. (gülüyor) Bana kaba halini gösterdi ve “Sadece gördüğünüzü beğenirseniz yapın” dedi, ben de yaptım ve önceki koreografisinden çok farklı olduğu için eğlenceli olduğunu düşündüm. Müzik videosunu tamamen ARMY’lerin izlemesi için yaptım. (güler)

PSY’ın tarzı çok farklı, peki onunla nasıl çalışmaya başladınız? Bu ilginç bir iş birliği.

SUGA: Aynen. İstediğim buydu! Yapımcı olarak birçok farklı şarkı üzerinde çalıştım ama ARMY olmayanlar çoğunlukla iyi bilinenleri biliyor ve bunlar genellikle IU veya Heize gibi insanlar tarafından yapılıyor. Bu yüzden şarkıların benzer hisleri olduğunu düşünüyorum. Ama daha öncesinden bir şarkım vardı, albüme dahil etmek istedim ama yapamadım ve en başından beri bunun PSY için iyi bir eşleşme olacağını düşündüm.

Böylece PSY müşteriniz oldu. Hangi özellikleri istedi?

SUGA: İlk başta şarkıyı ona vermek istedim ama birkaç isteği vardı, bu yüzden aranjmanı yeniden yaptım ve bugün duyduğunuz şarkı oldu. Bu ileri – geri süreç gerçekten eğlenceliydi. İlk başta sadece onun için yapmaya karar verdim ve beğenmezse, atılmasına izin verirdim. Ancak PSY, 22 yıldır müzik üzerinde çalıştığını ve şimdi biraz genç kana ihtiyacı olduğunu söyledi ve şarkıyı yapmak istediğini söyledi. Sanırım ikimiz de bu deneyimi eğlenceli bulduk. Tarzını ne kadar uzak tutmaya çalışsa da yazdığı kısımların her yerinde onun parmak izleri var. (güler)

Parçanın PSY’ın her zamanki tarzından farklı olması ilginçti ama yine de kendine özgü tarzını şarkıya kattığını hissedebilirsiniz.

SUGA: Benim tarzıma özgü olan “That that I like that (bunu sevdiğimi)” diyen dizeleri, akılda kalıcı nakaratı yazdım ve sonra şarkıyı iki yıl sonra dinleyecek insanlar için bir rap parçası koydum. D-2’yu çıkardığımdan beri yıllar geçti, onlara mixtape’lerime benzeyen bir ses vermek istedim. Ama PSY’ın yazdığı melodi sadece düz bir PSY şarkısıydı. (gülüyor) İşi bölüştük ve ayrı yazdık ama ondan çok şey öğrendim. Benim için bambaşka bir yapım deneyimiydi; müzik yaparkenki tavrında bende yankı uyandıran bir şeyler vardı.

Bir yapımcı, müzik yaparken müşterinin ihtiyaçlarını karşılamalıdır. Bu da kişisel çalışmanızı genişleten ve ondan ayrılan müziğe yol açar.

SUGA: En rahat olduğum yol bu. Kendi şarkılarımı yapmakta çok zorlanıyorum. (gülüyor) Bir şey bulmalısın ve kendine bununla ne söylemek istediğini sormak gerçekten zor. Geçmişte düşüncelerimi düzenlemekte zorlandım çünkü söylemek istediğim çok şey vardı ama şimdi ne diyeceğimi bilmemek işi zorlaştırıyor diye düşünüyorum. Aslında oyun müzikleri veya reklam müzikleri dışında sadece istekleri olan ve kendi kişisel görüşlerini ekleyen kişilerle dış projeler yapardım. Bundan kesinlikle ilham ve sinerji alıyorsunuz.

7FATES: CHAKHO adlı webtoon’un müzikleri için “Stay Alive”ın yapımcılığını yaptınız. Bir film müziği için müzik üzerinde çalışmaya yaklaşımınız nedir? Bu şarkı çok OST benzeri.

SUGA: Benim için dış projeler yaparken, her zaman müşteriye göre uyarlarım, bu yüzden o şarkıyı yaparken sanki müşteriye yapıyor muşum gibi düşündüm ve bunu bir film müziği şarkısı olarak yapmaya özen gösterdim.

İşi parçaya göre uyarlamanız gerektiğini anlıyorum ancak işe yarayıp yaramayacağı tamamen farklı bir hikaye. (güler)

SUGA: Çalışırken bunu hep aklımda tutarım. Çerçeveyi oluşturan ve ete kemiğe bürüyen ben olduğum için büyük resme bakma eğilimindeyim. Her neyse, şarkının içeriği en önemli kısım, bu yüzden şarkı ne olursa olsun iyi olmalı. Bu yüzden o şarkıyı yapmak için her türlü çabayı gösterdim. Ve bilerek “Stay Alive”ın sözlerini biraz abartılı yazdım, webtoon’a ve ilgili içeriğe baktım ve normalde kullanmadığım gramer kurallarını kullandım.

Şarkının bestesi de oldukça ilgi çekici. Diğer OST’lerde sıklıkla bulunana benzer ciddi, karanlık bir atmosfer var. Weeknd’i andıran bir tarza ve Jungkook’un şarkıyı süsleyerek söylediği bölüme geçiyor. Farklı tarzların özelliklerini yakalayıp mantıklı bir şekilde tek bir şarkıya koymuşsunuz gibi görünüyor.

SUGA: Küçüklüğümden beri ne zaman şarkı yazsam aranjman üzerine çok düşündüm. Bir parçaya büyük bir bütün olarak bakıyorum. Birinci mısrada kullandığım çalgıların dizilişine, nakarattaki çalgılara ve ikinci mısradan sonra gelen çalgılara, bazıları aynı kalıyor ama aynı zamanda sürekli değiştirmeye/ayarlamaya çalıştım. Enstrümanların düzenini normalden daha sık değiştirdiğim birkaç durum var. Kimsenin fark ettiğini bile bilmiyorum (gülüyor) ama ben bu konuda çok detaylı olma eğilimindeyim. Pop şarkıların uzunluğu günümüzde daha kısa ve aranjman bu kadar kısa bir zaman diliminde olduğu için değişiklik eklemek kolay değil. Bunu o boşlukta yapmaya çalışıyorum. Birlikte büyüdüğüm müzik, aynı hip hop ritmine sahip şarkılar için bile kaynaklarında her türlü değişikliğe sahipti. Yeni yol çok kötü ama daha yakından ilgilenmeye çalışıyorum.

İnsanlar sizi önce BTS’te rapçi olarak tanıdı ama siz aynı zamanda bir yapımcı olarak da büyüdünüz.

SUGA: Evet, neyse ki. Son zamanlarda, yaşlandığımda ne tür müzik yapmam gerektiğini bilmediğimi ve belki şimdi birkaç farklı tarz denemeliyim diye düşünüyorum. (gülüyor) Bunun hem bir lütuf hem de bir lanet olduğunu düşünüyorum. Sanırım çeşitli türlerde çalışabilsem de, hiçbirinin o kadar derin olduğundan emin değilim. Bu yüzden birçok farklı stil kullanmaya çalışıyorum ve kendi malzememi tanıtırken, sürprizler ve çarpıklıklar gibi sevdiğim birçok şeyi ekliyorum. Bu günlerde ben de bir şeyler yapmak istemeye başladım. Bu da bana hem endişe hem de heyecan getiriyor.

Agust D yayınlarınız gibi prodüktörünüzün bakış açısının da solo çalışmalarınıza etkisi olduğunu söyleyebilir misiniz?

SUGA: Agust D olarak bir albüm yayımladığımda, bu solo promosyonlu bir solo çalışma olduğunu düşünüyorum. Normal grupların promosyon yaparken kullandıkları sistemi kullanmam gerektiğini ve bir ana şarkı, bir B-Side’a sahip olmam gerektiğini düşünüyorum. Son zamanlarda belki iki müzik videosu çekmeliyim diye çok düşündüm: biri sadece görseller için, diğeri ise daha çok dinleme deneyimine odaklanmış. Ne yapmalıyım? D-2’nin devamı için çok çalışıyorum.

Sizi Proof’un “Yet To Come” şarkı sözleriyle karşılaştıracak olursak , “En İyi An Henüz Gelmedi”den daha çok gösterecek çok şeyiniz olmaya daha yakın görünüyorsunuz.

SUGA: Bir noktadan sonra bunun gizli silahım olduğunu düşünmeye başladım. D-2’da da çeşitli tarzlarda şarkılar denedim. Bir türün ustası olamayabileceğimi hissediyorum ama birçok şapka takabilirim. Hala yapmak istediğim çok şey var. 30’lu, 40’lı veya 50’li yaşlarımda ne tür müzik yapacağım konusunda hiçbir fikrim yok ama ölene kadar müzik yapmaya devam etmek istiyorum. Ben pek çok farklı şapka takabilen biriyim, bu yüzden sonra ne tür müzik yapacağımı düşündüğümde daha az endişelenmeye başladığımı düşünüyorum. (güler)

O halde, ARMY’ye ve müziğinizi dinleyen diğer herkese hayatınız boyunca müzik yaparken ne vermek istersiniz?

SUGA: Eskiden müziğe çok önem verirdim – özellikle gençken – ama şimdi ona çok fazla anlam yüklememeye çalışıyorum. İçinde yaşadığımız zamanlar için bir noktada müziğin sadece fon müziği olduğu bir nesil haline geldik. Bunun kötü bir şey olduğunu söylemiyorum. Bu doğal bir ilerleme. Bir müzisyenin neden müzik yapıp yapmadığını bilmesi arasında bir fark olduğunu düşündüm. Düşündüğüm şey şu: Yani müziğimi dinleyen insanların, -bir dereceye kadar- hayatta bir şeyin hayranı olmanın bir zorunluluk olduğunu düşünüyorum. Bir kişinin ya da bir sporun hayranı olabilirsiniz -konu ne olursa olsun- bence hayran olmak önemli çünkü hayatı eğlenceli kılıyor. Sabah gözlerini açar açmaz NBA playoff’ları için heyecanlı hissetmek gibi. Müziğimin çıktığı gün ve performans sergilemem için bazı insanlar heyecanlanacak. Hayatta heyecanlanacak çok fazla şey yok. Umarım müziğimi seven herkes; müziğim çıktığı zaman, promosyon yaptığım zaman ve tura çıktığımda heyecanlanırlar. Hatta umarım yapacağım her şey için heyecanlı olurlar ki ben de hayatlarına her gün anlam katabilirim. 

Kaynak: Weverse

The post [Weverse Magazine] BTS’ten SUGA: “Umarım Her Şey İçin Heyecanlı Olurlar, Böylece Her Gün Hayatlarına Anlam Katabilirim” appeared first on KoreZin.

Proof için “Yet To Come”, “Run BTS” ve “For Youth” tanıtımlarını yaptınız. Her şarkıyı kaydederken özel bir şey hissetiniz mi?

Jungkook: Ben çoğunlukla bir şarkının önce ruh halini dinlerim ve sonra onu söylerim. Basitçe söylemek gerekirse, “For Youth” şarkısını çok hüzünlü bir şekilde, “Run BTS”i kulağa uzun zaman önce yaptığımız gibi ve “Yet To Come” şarkısını da “Life Goes On” şarkısını benzer bir hisle söylediğimi söyleyebilirim. Tekrar kaydetmeyi denemek istediğimi düşünmeye devam ettim. Sanırım daha iyisini yapabilirdim, sadece kayıt yaparken işler biraz telaşlıydı.

V LIVE’da şarkı söyleme yaklaşımınız hakkında konuşmak için çok zaman harcıyorsunuz. Vokaller hakkındaki düşünceleriniz, kendinizinkini kaydetme şeklinize yansıdı mı?

Jungkook: Kayıtları bitirdikten sonra yeni bir şey keşfettim. Kayıt yaparken; his, ses tekniğinizden daha önemlidir. Sesimi canlı duyduğumda ve kaydedildiğinde iyi yapan şeyin ne olduğunu düşünürüm, bu nedenle canlı versiyon ve stüdyo versiyonu da biraz farklıdır.

Sesiniz; “Dynamite”, “Butter” ve “Permission to Dance” için İngilizce söylediğinizde olduğundan biraz daha yoğun görünüyor. Örneğin, “Yet To Come”ı daha en başından tutkulu hale getiriyorsunuz. Nasıl oluyor bu değişiklik?

Jungkook: Eskiden stüdyo versiyonlarını kaydetmeyi odak noktam yapardım ama son zamanlarda sesimi çok fazla süslemeden, sadece konuşma sesimi kullanarak daha iyi hale getirmeye çalışıyorum. O yüzden sesimi olduğu gibi yansıtıyorum. Sanırım daha az süslemeye ve daha fazla samimiyet aktarmaya çalışıyordum.

Instagram’da paylaştığınız “Chilly, Windy Night in 1991” ve“Hate Everything” coverları tamamen yeni bir şey gibi geldi. Vokaliniz konuşma sesiniz gibiydi, bu yüzden belki bu ses tarzına daha çok ilgi duyduğunuzu düşündüm.

Jungkook: Şarkı söylerken sesimin daha iyi çıkmasını istiyormuşum gibi hissediyorum. Vokal tekniğine gelince, hep sesimi süslerdim, bu yüzden daha doğal bir sesle bile daha iyi şarkı söyleyebilsem iyi olur diye düşündüm. Sıradan konuşmaları taklit edecek şekilde şarkı söylerken bile insanların sesimin iyi olduğunu düşünmelerini istiyorum. Bu yüzden bugünlerde çoğunlukla kendi konuşma sesimle şarkı söyleme pratiği yapıyorum. Yani, sesimi olduğu gibi kullanmaya çalışıyorum.

Doğal sesinizle şarkı söylemeyi sever misiniz?

Jungkook: Dürüst olmak gerekirse, hoşuma gitmeyen çok zaman oluyor. Eski performanslarımda sesimi biraz abarttığımı veya sesimi son derece cilalı hale getirmeye çalıştığımı düşünsem bile, bir süre sadece doğal sesimle şarkı söylemeye çalıştıktan sonra kendimi bir çeşit hissetmeye başlıyorum. Ben de daha güzel bir ses çıkarabileceğimi biliyorum ama ben sadece bu şekilde şarkı söylemeye çalışıyorum.

“Stay Alive”ı doğal sesinize daha yakın seslendirdiniz, bazı kısımları inkar edilemez bir şekilde SUGA’nın tarzına benziyordu ve ayrıca bazı kısımlarda daha yüksek perdede şarkı söylemek için kendinize meydan okudunuz.

Jungkook: Yoongi hyung, benden böyle ya da başka bir şey yapmamı istemedi. Kaydın olduğu gibi çıkmasına gerçekten çok sevindik (gülüyor) ama dürüst olmak gerekirse zordu. Bunu kaydetmek gerçekten zordu. Zordu çünkü mükemmel değildi ve defalarca denememe rağmen hala yapamadım. Az ya da çok kendimi suçladım. Şarkı iyi bir seçimdi ve kayıt iyi gitti, ancak işler o kadar da düzgün gitmedi.

Röportaj için geldiğinizde bile şarkı söylüyordunuz. Aslında sizi daha önce birçok kez şarkı söylerken gördüm. Şarkı söylemek sizin için ne ifade ediyor?

Jungkook: Imm… Şarkı söylemek… Adımın bunun için bir kısaltma olmasını istiyorum. Şarkı söylemenin kısaltması. Çok fazla tanınmak istiyorum ve umarım kendi şarkımı duyabilir ve “Vay canına, gerçekten çok iyiyim” diye düşünebilirim. Başka bir deyişle, gerçekten iyi şarkı söyleyebilmek ve bunu yaparken kendimi rahat hissetmek istiyorum. Her şarkı söylediğimde böyle hissedemiyorum ama… Sadece iyi olmak istiyorum. Şimdi bir şarkıcıyım ve pek çok farklı sahnede yer aldığıma göre orada o kadar iyi bir iş çıkardığım oluyor ki tüylerim diken diken oluyor ve bu deneyimler birikince, düşünmeye devam ediyorum. “Ne kadar özgür ve eğlenceli olurdu sahneye çıkıp mükemmel şarkıyı söyleyebilmek?” Tamamen endişesiz, tıpkı hayalimdeki gibi.

Bu anlamda son konserler hakkında neler hissettiniz?

Jungkook: İlk iki gösteriyi Las Vegas’ta yaptık ve ertesi gün biraz daha vokal çalıştım. Düşündüğüm şey neden böyle şarkı söylemeyi denemiyorum? 2. ve 4. gösterileri yaptıktan sonra kesinlikle iyi hissediyordum. Ve çok fazla dayanma gücüm vardı ve boğazım 2. gösteriye kadar iyiydi. 4. gösteride dayanıklılığımı kaybetmeye başlamıştım ama boğazım hala iyiydi. COVID-19 olduktan sonra sesimi ısıtamadığımı hissettiğim için zor oldu. Bu yüzden 2. gösteri için gerçekten endişeliydim, ancak tümceyi aştığımı hissettim, bu da beni heyecanlandırdı ve gerçekten eğlenceliydi. 4. gösteriden önce, bazı şeylere nasıl yaklaşmam gerektiğine dair bazı fikirler veren vokal eğitimi aldım. Ve bilirsiniz, neye odaklanılacağını bilmek büyük bir fark yaratır. Biraz fiziksel olarak zorlayıcı olsa da, performans bana güven verdi. Yani yorucu olsa da ne olacağını kesin olarak bilmek beni biraz daha rahatlattı ve kendime belirli bir şarkı üzerinde pratik yapmanın en iyisi olacağını söyledim. Sonuç olarak gerçekten eğlenceliydi.

Belki de performans sergilemek için temelinizi bulma yolunuz buydu.

Jungkook: İlk gösteri sırasında performans sergilemek garipti, ancak performans devam ederken ben de hemen o ortama alıştım. Konserden sonra performans sergilemekten gerçekten zevk aldığımı anladım. Sonunda tekrar performans gösterebilmeyi sevdim ve bunu yapmaya devam etmek istiyorum.

Performansa ve diğer tüm işlerinize giden tüm hazırlıkların günlük yaşamınızda bir etkisi olduğunu düşünüyor musunuz? V LIVE’da, fotoğrafınızı çektirirken dilinizi damağınıza koyduğunuzu çünkü bunun yüzünüzü daha keskin gösterdiğini ama şarkı söylerken bu alışkanlığınızdan kurtulmak istediğinizi söylemiştiniz.

Jungkook: Bu alışkanlığımı henüz bırakamadım. Zor. (gülüyor) Ama hiçbir şey gerçekten zor değildir. Aslında böyle şeylere dikkat etmeyi seviyorum. En azından şu anda değişmeye çalışıyormuşum gibi hissettiriyor.

“Bu yeterince iyi mi, yoksa ben mi iyileştim” diye düşündüğünüzde nasıl hissediyorsunuz?

Jungkook: Yeterli olan asla yeterli olmaz ama İngilizce dersleri sırasında öğretmenim ezberlediğim kelimeleri sorduğunda kendimi iyi hissediyorum ve hemen cevaplayabiliyorum. Sanki, gerçekten ezberledim! Şarkı söylemek için ara sıra her şeyin yolunda gittiği veya kolay olduğu zamanlar vardır. Ki bu, yaptığım onca pratik yüzünden olan bir şey değil mi? Keşke her gün böyle olsa. (güler)

Las Vegas konserlerinde dinleyicilerle konuştuğunuz çoğu zaman İngilizce konuşuyordunuz. Bu da çok çalışmanın bir sonucu.

Jungkook: Başkaları bunu gördüğünde ve bana gerçekten geliştiğimi ya da iyi olduğumu söylediğinde minnettarım ama bunu düşündüğümde asla iyi olduğumu düşünmüyorum. Sanırım İngilizce söylediklerim insanlara beklediklerinden daha iyi geldi. Çünkü hiç hata yapmadım. Ama gerçekten gurur duyulacak bir şey olduğunu düşünmüyorum. Eğer tüm konseri teleprompter (çekimi yapılan kimseye yazılı veya görüntülü hatırlatmalar yapan elektronik suflör)  olmadan böyle İngilizce konuşabilsem, çok geliştiğimi söylerdim ama henüz tam olarak orada değilim. Bunu düşündüğümde daha gidecek çok yolum var ve aslında her zaman söylediğim her şeyi kolayca ve zorlanmadan bir an önce söyleyebilmek istiyorum. “Daha iyi olmalıyım. Hızlı bir şekilde. Çabuk, çabuk, çabuk.” (güler)

Bu, hayatınızın diğer alanları için de geçerli mi? Son zamanlarda boks yaparak dayanıklılığınızı artırmaya çalışıyorsunuz.

Jungkook: Tam tersi aslında. Bir çok planlarım var ama uyumsuz kişilik özelliklerim de var. Tembelim, hareketsizim ve çoğu şeyle uğraşamam. Bu yüzden kendimi zorlamam gerekse bile oldukça aktif bir hayat yaşayacağıma dair kendime söz verdiğimi unutmamaya çalışıyorum. Son zamanlarda bu şekilde çok hissediyorum. Örneğin dün, günün sonunda evde dinlenebilirdim ama onun yerine biraz daha çalıştım. Bence zahmetli olduğunu düşündüğün şeyleri birer birer yapmaya kendini zorlaman gerekiyor. Hayatımı böyle yaşamaya çalışıyorum.

Daha az tembellik ve kendinizi işinize daha çok vermek değil mi? (güler)

Jungkook: Keşke her zaman böyle olmasaydım. (gülüyor) Bir şeyleri sadece eğlenceli bulduğumda yapmıyorum – eğleniyorum ve sonunda onları yapmaya başladığımda bir şeyler öğrenmekten zevk alıyorum – ama bir şeyi yapmak zorunda kaldığımda ve yapmak istemediğimde sinirleniyorum. (gülüyor) Sanırım bu yüzden şimdilik sadece daha iyi bir şarkıcı olmama yardımcı olacak şeyler yapıyorum. Şu anda bir enstrüman öğrenmeye çalışsaydım, hemen kendime güvenebileceğimi sanmıyorum ama yine de istesem bateri öğrenmeye çalışırdım. Ve dans sahnedeyken bana yardımcı oluyor. Dans ederken müzik dinliyorsun ki bu da faydalı oluyor bence. Ve boks daha güçlü olmak için faydalıdır, ayrıca eğlencelidir. Egzersizi eğlenceli olduğu için seçtim. Kitap okumak ve pratik yapmak, bunların da hepsini yapıyorum çünkü şarkı sözü yazmak zorundayım. Aynı şey İngilizce için de geçerli: İleride ne olur bilmiyorum ama İngilizce konuşmam ya da röportaj yapmam gerekirse o zaman kullanabilirim, şarkı sözü yazmak için de kullanabilirim. Bunların hepsinin şarkıcı olmaktan çıktığını hissediyorum.

BTS üyesi olarak zaten çok şey yapıyorsunuz. Sizi tüm bu yeni şeyleri denemeye iten nedir?

Jungkook: Çünkü onları elde etmek istiyorum. Bütün bunları yapabildiğimi görmek istiyorum. Karakterimde çok fazla çelişki olduğunu düşünüyorum. Belki biraz gururla ilgilidir? Bazen birilerinin bir şeyler yaptığını görüp ‘O yapabiliyorsa ben neden yapmayayım’ diye düşündüğüm zamanlar oluyor. Eğer gerçekten havalı birinin bir şey yaptığını görürsem, bazen başlamam için gereken motivasyon budur.

İster birlikte çalışıyor olun, ister sadece konuşuyor olun, etrafınızdaki insanların türü çok önemlidir.

Jungkook: Katılıyorum ve kabul ediyorum. Başkalarının yardımı olmadan kendimi motive edebileceğim pek bir şey olduğunu düşünmüyorum.

Diğer üyelerin sizin üzerinizde büyük bir etkisi olmalı.

Jungkook: Gerçekten büyük bir etkisi var. Sadece diğerlerinin mixtape’lerini çıkardığını görmek beni düşündürüyor. Ne zaman bir tane yapmalıyım? Kanıtlayabileceğim bir şey olmalı.

Kanıt’ınızın geldiği yer burasıdır – herhangi bir Grammy kazanmaktan daha fazlası.

Jungkook: Grammy kazansak da kazanmasak da statümüzün orada olduğunu düşünüyorum. Bu sadece, bilmiyorum – iyi bir deneyim miydi? Bu, Grammy Ödülünü kazanmanın çok büyük bir şey olduğunu bilsem de aslında bir tane kazanmakla gerçekten ilgilenmediğimi fark etmemi sağladı. Kendimi müziğim aracılığıyla kanıtlamakla daha çok ilgileniyorum. Daha önce hiç canlı görmediğim insanların performanslarını izlemek harikaydı.

Bu bana sizin, J-Hope ve Jimin ile birlikte “Butter” remiksinde 3J olarak dans ettiğiniz zamanı hatırlattı. Kamera arkası videosunda performansı birkaç kez çektiğinizi ortaya çıkardı. 

JungKook: Hoseok hyung, bizden 3J yapmamızı istediğinde kolay olmayacağını düşündüm ama yapmak istedim. Yapmak istediğimizde yaptığımız şeyler genellikle her zaman havalı olur. Bunu yaparken bana biraz tekrar stajyer gibi hissettirdi. Gerçekten eğlenceliydi çünkü bir albüm üzerinde çalışmaktan oldukça farklı hissettiriyordu. Bu yüzden videoyu çektik ama her seferinde adımlarımızı attığımız bir ya da iki nokta vardı. Olduğu gibi çalışmadığını düşünmemize rağmen onu çekmeye devam ettik, ama bitirdikten sonra bile tam olarak doğru olmadığı hissini üzerimizden atamadık, bu yüzden günün sonunda yeniden tekrar pratik yaptık ve çektik. 

Neden devam ettiniz?

Jungkook: Aksi takdirde hayal kırıklığına uğrayacağımızı düşünmüştüm. Elbette eğlenceliydi, ama öte yandan sahip olduğum tek şey bu mu? Kafamdaki hareketleri anladım ama aynada biraz sarsıcı görünüyordu. Sonra bunun tekrar olmasını engelleyeceksem tek başıma pratik yapsam daha iyi olur diye düşündüm. Eğer buna alışacak ve gelişeceksem dans etmeye devam etmem gerektiğinin kesinlikle farkına vardım.

Kişisel olarak tatmin olana kadar üzerinde çalışmanız gerektiğinde bir şeyi yayımlamak zor değil mi? Birinin yazdığı bir şarkıyı yayımlamaktan çekinebileceği gibi?

Jungkook: Bu yüzden yazdığım ve yayımlayamadığım birçok şarkı var. Bunları yazmak için çaba harcadıktan sonra elimden geldiğince düzenleyip yayımlamam gerektiğini düşünüyorum ama bir süre sonra tekrar dinlediğimde kulağa hoş gelmediği için hepsini sildim.

Ah… 

Jungkook: Çok uzun zamandır böyleyim. Diğer üyeler bana, “Sürekli yayımlar gibi yapmalısın/hazırlamalısın. Her şeyi böyle anlıyorsun.” Bu yüzden son zamanlarda şarkı yazıyorum.

“Still With You (Acapella)” şarkısını dinledim ve vokalleriniz BTS ile söylediğinizden farklı – çok daha sakin ve ayrıntılara odaklanmış- durumdalar. Böyle şarkılar yayımlıyor olsaydınız, imza tarzınız gibi bir şey olabilirdi.

Jungkook: Bence böyle şarkılar yayımlamak, hızımı yavaşlatmakta gerçekten yardımcı oluyor. İtiraf etmeliyim ki, o zamanlar çok yetersiz kaldım. Şimdikinden bile fazla. Benim düşüncem, daha iyi bir başlangıç ​​yapabileceğimdi bu yüzden kendi yolumla doğru seçimi yaptığımı düşünüyorum.

“Run BTS”in müziğine katkıda bulundunuz. Hangi kısımda çalıştınız?

Jungkook: Her yer karışmış durumda. Hoseok hyung, Namjoon hyung ve ben ilk mısradaki melodiyle ilgili sorun yaşıyorduk, bu yüzden ayrıldık ve ayrı ayrı yazdık ve sonra ben de bir şeyler yazmayı deneyeceğimi söyledim, bu da işe yaradı. Bu yüzden sonunda işi hallettim. İlk kısım için genel yeni bir melodi yazdım ve her bir parçamızı bir araya getirdim.

Sanırım bunun üretim sürecinin bir parçası olduğunu söyleyebilirsiniz. Belki gelecekte bu deneyimleriniz ile benzer bir şey yaparsınız.

Jungkook: Gerçekten eşsiz olmasını istiyorum. Hiçbir anlamı olmayan sözler yazmak istiyorum, “evet” kelimesinin bir nakarat boyunca tekrarlandığı bir şarkı gibi – bunun gibi bir şey – ama zor. Ayrıca başka şarkı yazarlarıyla çalışmayı denemeli miyim diye düşünüyorum ama önce kendim yapmayı deneyeceğim.

Bu şekilde yaparsanız yavaş yavaş düzeleceğinizi düşünüyorum. Çıkışınızdan bu yana özellikle nerede iyileştirmeler yaptınız? Ne de olsa Proof’taki yeni şarkılar geçmişe bakmakla ilgili.

Jungkook: Sanırım pandemi olduktan sonra her zamankinden daha fazla değiştim. Sanırım o zamandan bugüne en çok değişikliği yaşadım.

Ne yönden değiştiniz?

Jungkook: Şimdi biraz daha sakinim. Sanırım artık kimliğimi bildiğime göre müzikal olarak ne yapmam gerektiğini biraz daha net ve kesin olarak görebiliyorum. Henüz tam anlamıyla bir yetişkin oldum diyemem ama o duygu yavaş yavaş bana ulaşmaya başladı. O zamana kadar fark etmemiştim.

Çevrenizdeki insanlarla olmaktan veya dünyaya bakış acınızın değişmesinden dolayı mı?

Jungkook: Emin değilim. Sanırım tüm kişiliğim çok değişti. Geçmişte duygusallaşırdım ya da öfkemi kaybederdim. Bazen duygularımın beni ele geçirmesine izin verirdim ama pandemiden beri daha rahat oldum ve olaylara rasyonel ve gerçekçi bakabiliyorum. Ve ben o kadar kolay sinirlenmem. Hayata bakış açım bile çılgınca dalgalanırdı, ama şimdi daha merkezli olduğumu düşünüyorum.

Yeni, daha merkezli bakış açınızdan diğer üyelere baktığınızda ne düşünüyorsunuz?

Jungkook: Şimdi sahip olduğumuz şey, gençken sahip olduğumuz tutku ve ruhtan farklı, hepimiz hırslı ve düşünceliyiz. Müzikal olarak hırslı olmaya ve bunu ifade etmeye devam ettikleri için minnettarım. Diğer üyeler müziğe olan sevgilerini şimdi yaptıkları gibi göstermeseydi, büyüyüp çok farklı bir insan olurdum ve ben bunu gözlemleyerek büyüdüm. Hala işimize odaklandıkları için gerçekten minnettarım.

İşte yine o motivasyon.

Jung Kook: Evet, evet. (güler)

Kaynak: Weverse Magazine

The post [Weverse Magazine] BTS’ten Jungkook: “Müziğimle Kendimi Kanıtlamak İstiyorum” appeared first on KoreZin.

Parmağınız iyileşiyor mu?

Jin: Şimdi çok daha iyi. (güler)

Grammy Ödülleri’ndeki performansınız sırasında bile dikkatli olmanız gerekiyordu. 

Jin: O zamana kadar yaralayalı epey olmuştu, bu yüzden çok fazla acımadı. Ama sert bir darbe gelirse ​​yeniden yaralayabileceğimi söylediler. Bu yüzden güvenli tarafta olmak için oldukça dikkatliydim, fazla acımadı. Sahnedeyken her zaman performansa çok odaklandığımız için bazen döndüğümüzde falan çok sert bir şekilde birbirimizin kollarına çarpıyoruz. Eğer bu olursa, daha fazla ameliyat olmam gerekebilirdi. Bunun olmasını önlemek için oturdum, elim hafifçe bir şeye temas ederse bir sorun olacağı için değil. Dikkatli olmalıydım çünkü başka bir sorun olsaydı planladığımız hiçbir şeye katılamayacaktım.

Grammy’deki performansınızın başlangıcında diğer üyelerden biraz uzaktaydınız ve destekleyici bir rol oynuyordunuz ancak daha sonra onlara katılıp birlikte dans ettiniz. Diğer üyeleri uzaktan izlemek nasıl bir duyguydu?

Jin: Havalı görünüyorlardı. Başka havalı sanatçılar da var, ama ilk defa diğer üyelerin birlikte performanslarını bizzat izleyebilecek bir konumdaydım ve bana herkesten daha havalı göründüler. Artık insanların neden hayran olduklarını bildiğimi hissediyorum. Las Vegas’ta da birçok şarkıda performans sergiledim ama arada bir BTS konseri izliyormuş gibi hissetmeye başladım. ARMY’leri de izledim.

Yani sahnede ilgi odağıydınız ama aynı zamanda grubu ve ARMY’yi uzaktan izlediniz.

Jin: Oyun oynarken bazen DPS oynamakla tank oynamak arasında seçim yapmanız gerekir. O konserde hem DPS hem de tank olarak oynuyormuşum gibi hissettim. (gülüyor) Her iki yöne de eğilmediğimi ve ikisini de eşit şekilde yerine getirdiğimi hissettim. ARMY için performans gösteremediğim için kendimi çok kötü hissettim ve sakatlığım nedeniyle kendim için üzüldüm ama bir bakıma bu, bir daha asla yaşamayacağım, canlandırıcı benzersiz bir deneyimdi.

ARMY’yi 2 yıl aradan sonra ilk kez konserde görmek nasıl bir duyguydu?

Jin: Los Angeles’ta ilk konseri vermek üzereyken, diğer üyelere “Ya yukarıdayken ağlarsam?” deyip duruyordum. Bu tür bir duygusallığa kapılmamaya çalıştım ama konser sırasında diğer üyelerden birinin konuşacağı falan oldu ve öylece ARMY’ye baktım. Bu hissi sevdim. Ciddi ciddi düşündüm, “Vay canına, bu çılgınca bir film gibi” dedim. Evet, eskiden böyle yaşıyordum. Ama bu duyguları bastırmak için elimden gelenin en iyisini yaptım çünkü ağlasaydım profesyonel düzeyde bir gösteri yapamayacaktım.

ARMY’ye karşı duygularınızı ifade etmenin yolunun konserin sonunda farklı bir saç modeli ile çıkmak gibi şeyler olduğunu söyleyebilir misiniz?

Jin: Bunu ARMY sevdiği için yapıyorum. Sadece çok kısa bir an sürse de, eğlenceli buluyorlar. Onlar zevk alıyorsa ben de zevk alıyorum. Yani, sadece bir kişinin tek başına gülmesi nadirdir. Hep birlikte gülüyoruz. Ama bunu Las Vegas’ta yapamadım. Hazırlanmakla o kadar meşguldük ki malzeme tükendi (gülüyor) ve sonunda konseri hazırlayanların nasıl hissettiğini anladım: “Dostum, ne yapacağım, ne deneyeceğim?” (gülüyor) Bir sonraki turumuza çıktığımızda yepyeni bir şey düşünmem gerekecek.

Bir sakatlık geçirdikten sonra bile konserlerde rolünüzü farklı şekillerde oynamaya devam etme şekliniz derin bir izlenim bırakmış gibi görünüyor. J-Hope, konser sırasında grup üzerinde sahip olduğunuz olumlu etki için sahip olduğu muazzam saygıyı gösterdi.

Jin: Dediği gibi, sakatlığıma rağmen konserde mümkün olduğunca az şey kaçırmamak için elimden geleni yaptım. Ama Hobi’ye gerçekten müteşekkir oldum ve beni kötü hissettiren şey – gerçek şu ki, gerçekten performansta değildim, bu yüzden bu tür bir saygıyı gerçekten hak etmedim, ama ona minnettarım. Bana iltifat etti ve hakkımda güzel şeyler söyledi. J-Hope’un gerçekten iyi bir adam olduğunu biliyordum ama bunu bana bir kez daha hatırlattı. Halimi anlamış olması ve her halükarda çok çalıştığım için beni övmesi, aynı zamanda hem üzgün hem de müteşekkir hissetmeme neden oldu.

Üyeler arasındaki bu güven duygusuna tutunabilmeniz büyüleyici. Ayrıca Proof Albümünden “Yet To Come”ın bazı sözlerini hatırlatıyor : “Birçok değişiklik gördüm ama her şey aynı kaldı.”

Jin: Ben de büyüleyici buluyorum. Hepsi çok hırslı ama aynı zamanda o kadar da hırslı olmadıklarını söyleyebiliriz. Grup olarak son derece hırslıdırlar ancak bazen grubun önce geldiğine inanarak kişisel hırslarını bir kenara bırakırlar. Bunun nasıl mümkün olduğu konusunda müteşekkir olmaktan daha çok büyülendim, ama yine de herkes gruba öncelik veriyor. Grubun ihtiyaçlarına daha iyi uyum sağlamak için belirli kişisel fedakarlıklar yaptıkları gerçeği için minnettarım ve bence Namjoon her şeyi ve herkesi koordine etmek için yaptığı iş harika.

Bu tür bir atmosferi korumanıza izin veren nedir?

Jin: Bence bunun nedeni herkesin grubu kendi önüne koyması. Ve yedi kişilik bir grup olarak çalışmak hem kendi mutluluğumuz hem de ARMY’nin keyfi için daha iyi, bu da gruba daha fazla odaklanmamızı sağlıyor. Yedi kişilik bir grup olarak çalıştığımız için bu kadar büyük konserler verebildiğimizi ve Grammy’de sahneye çıkabildiğimizi düşünüyorum. Yapabileceğiniz bazı şeyler ve sadece grup olarak yaşayabileceğiniz bazı mutluluklar var.

ARMY’nin, Los Angeles konseri sırasında sizin için düzenlediği doğum günü etkinliği de onlardan biriydi sanırım.

Jin: Elbette! Bu olay, bugün bulunduğumuz yere gelmek için ekip olarak yaptığımız her şey sayesinde tamamen deneyimleyebileceğim bir şeydi. Daha önce hiç olmadığım bir şekilde ciddi anlamda etkilendim. Dürüst olmak gerekirse, bu kadar dokunaklı bir şeyi başka nerede deneyimleyebilirsiniz? 50.000 kişi, hepsi doğum günün kutlu olsun diyerek şarkı söylüyor ve günün adamı benim. Bir romanın kahramanı olmak gibiydi. Ve çıkış yaptığımızda, 3.000 kişinin önünde bir konser vermenin çok güzel olacağını düşünürdüm.

Hayatınız farklı gelişseydi, bu kadar çok insan için bir şeyler yapmayı deneyimlemeniz muhtemelen imkansız olurdu. “SUPER TUNA” hakkında söylemek istediklerinizi, doğum gününüzü, V LIVE yaparken önceden hazırlamış olmanız da dahil olmak üzere sayısız hayranınız için etkinlikler yaratmanız çok etkileyi.

Jin: Biriyle konuşmam gerektiğinde kendini rahat hisseden bir insanım, her konuda sohbet etmek gibi, ama beni tek başıma kameranın önüne geçtiğimde bazen çok uzun süre söyleyecek bir şeyim olmuyor. İnsanların kendi başlarına yayın yapabilmelerini inanılmaz buluyorum. Bu yüzden doğal olarak her şeyi planlıyorum. Bazen, onun yerine bir ofis çalışanı olsaydım, bir şeyler planlamakta gerçekten iyi olurdum diye düşünüyorum. (gülüyor) Ama demek istediğim, ARMY ile eğlenmeyi seviyorum. ARMY olmasaydı muhtemelen bir şey yapmak için hiçbir nedenim olmazdı. Bunun yerine “Super Tuna”yı bu yıl 4 Aralık’ta da yayımlayabilirdim ama bunu çabucak bitirdiğim için mutluyum. İnsanların “Süper Tuna”yı pek seveceğini düşünmemiştim. Sanırım ofis işi yapıyormuşum gibi hissettirdiğini ve bir teklif yazdığını söyleyebilirsin. (gülüyor) Harika hissettiriyor.

V LIVE ve “SUPER TUNA” gibi şeylerle ARMY’nin iyiliği için bir şeyler yapmaya çalışıyorsunuz gibi geliyor.

Jin: Daha önce de söylediğim gibi, oyun oynamayı severim. Kullanıcılar istemese bile oyunların daha eğlenceli hale getirilmesi için güncellenmesi gerekiyor. Bence buna benziyoruz. Nasıl ben oyun oynarken mutlu hissediyorsam, ARMY de hayranlarımız olmaktan mutlu hissediyor. Ve bunu müziğimizi dinlerken ve yeni içeriğimizin tadını çıkarırken yapıyorlar. ARMY’yi kullanıcı olarak düşünmeye çalıştım. Bu beni onları memnun etmek istememe neden oldu.

Jirisan dizisi için söylediğiniz şarkı “Yours”un arkasındaki amaç bu muydu?

Jin: Grup o sırada performans sergilemeye daha az zaman harcıyordu ve o noktada ARMY’nin dinleyecek yeni bir şarkısı olsa hoşuna gideceğini düşündüm. Bir anda bir şarkı yayımlamak biraz rastgele olurdu ama bana iyi bir proje önerildi, ben de kabul ettim. Başka bir oyun benzetmesi kullanmak gerekirse, çoğu zaman oyun karakterlerinin kendi işleri ve istatistikleri olacaktır. Ancak tüm oyun için sık sık yamalar olsa bile, istatistikleri parlatılmayan ve diğer tüm karakterler yükseltildiğinde aynı kalan tek karakter benim karakterimse bundan nefret ederim. (gülüyor) Yani yapmam gerekeni bu şekilde düşünüyorum ve sonra üzerinde çalışmaya başlıyorum.

O halde doğru zamanın ne zaman olduğunu nasıl anlarsınız?

Jin: “Super Tuna” asla planlanmamıştı – sadece BUMZU ile balığa gitmeyi denemek istedim ve bu sırada bir şarkı yapmaya karar verdik. Başlangıçta spontane bir şarkıydı. Sadece zaman geçirmek için yaptığımız bir şeydi. Ama aslında sadece zaman geçirmek için bir şeyler yapsam bile, ARMY buna tepki verdiğinde, bu artık bir zaman öldürücü değil eğlence için yaptığım bir şeye dönüşüyor. ARMY’nin tepkilerini görmenin onlarla iletişim kurmama yardımcı olduğunu düşünüyorum.

Bazen onlarla iletişim kurma şeklinizin bir sonucu olarak “SUPER TUNA” yarışması gibi ARMY ile birlikte yapabileceğiniz büyük etkinlikler düzenlersiniz. Onlarla iletişim kurarak bu tür etkinlikleri yapabileceğinizi fark etmenize ne sebep oldu?

Jin: Sanırım ilk doğrudan iletişim kurabildiğimiz zamandı, bir zamanlar Weverse açıldı. Ondan önce bire bir iletişim kurmaya çalışırken her zaman zorluklar vardı. Weverse piyasaya sürüldüğünde biraz daha eğlenceli bulmaya başladım. Çünkü doğrudan bir kişiden doğru geri bildirim alabiliyorum. Ve Weverse sadece ARMY’nin kullandığı bir alan ve orada bizimle sadece iyi şeyleri paylaşmaya çalıştıklarını biliyorum. Bu beni daha minnettar hissettiriyor ve daha eğlenceli.

Bu şekilde iletişim kurmanın, örneğin kendi başınıza bir şey sunduğunuzda duygusal olarak biraz daha rahat hissetmenizi sağladığını söyleyebilir misiniz?

Jin: Eskiden ne zaman bir şey yapmam gerekse, bunun çok önemli olduğunu düşünürdüm. Mesela, şu anda bu kadar büyük bir şeyi nasıl halledebilirim? Her zaman cesaretim kırılmış hissederdim ama kişiliğim artık çok değişti, yani sanırım. Kafamdaki en büyük değişiklik şu anda, büyük bir proje olsa da şimdi yapabileceğimi düşünüyorum. Şimdi, başkalarının dinlemesi için şarkılar yaptığım zaman; “Bununla nasıl başa çıkabilirim?” yerine “Bunu halledebilirim!”  diyorum.

Bu şekilde değişmenizin herhangi bir sebep var mı?

Jin: Genel ve kapsamlı bir şekilde ifade etmek gerekirse, şimdi her şeyi canımın istediği zaman yapıyorum. Zor zamanlar geçirdiğimi dolaylı olarak ifade etmek istediğimde “Abyss” yaptım. Ben de “Super Tuna”yı BUMZU ile balık tutarken bir şeyler yapmak istediğim için yaptım. İşleri gerçekten bir plana göre yapmıyorum; sanırım her zaman her şeyi canımın istediği zaman yaparım. Bu, müzik üzerinde çalışırken veya başka bir şey yaparken de geçerli.

Canınız istediğinde Proof’ta görünen “Epiphany (Jin Demo Ver.)” versiyonunu da yaptınız mı? Daha önce piyasaya sürülen sürümden farklı olarak, bu sürümde nasıl daha rahat bir vokal aralığında olduğunuzu gerçekten duyabilirsiniz.

Jin: Evet. Bu versiyonu yazmak için yaklaşık bir hafta harcadım ama beklediğimden daha zordu. Ritim için bir melodi yazmak biraz zordu. Nakarat, müzik üzerinde çalışırken yazdığım ilk şeydi, ancak Proof’taki versiyonu dinlerken o kadar da kötü değildi. (gülüyor) Ama onları dönüşümlü ve aralıklı olarak beş kez dinlemeye çalıştım ve her birinin kendine has özellikleri var ama sonunda “Epiphany”nin şu anki ve son versiyonunun biraz daha cilalı olduğunu hissettim.

“Epiphany”nin stüdyo versiyonunun melodisi, albümün ve müzik videosunun anlatı akışına çok iyi uyuyor, Proof albümündeki demo versiyonunun melodisi ise güzel çünkü daha doğal hissettiriyor. Belki bir şeyi canınız istediğinde yapmak önemlidir, değil mi?

Jin: Bu doğru. Başkaları için bir anlam ifade etmeyebilir, ancak bir şeyleri canınız çektiğinde yapmak çok önemlidir. İşe gelince yapman gerekeni yapmalısın, ama kesinlikle senin için gerekli olmayan şeyler için, bence canın ne zaman istersen yapmalısın. Evdeyken yemek yemek istersem yerim ve yatakta kalmak istersem bütün gün yatakta kalırım. Çalışmanın dışında böyle yaşıyorum. Dediğim gibi, her şeyi canımın istediği zaman yaparım. İç huzuru bulduğumdan değil, sadece onları hissettiğimde ifade edebildiğimi düşünüyorum. İnsanlara; hissettiğimde ya üzgün olduğumu ya da mutlu olduğumu söyleyebilirim.

Bunu yapmak kolay değil, değil mi? Canınız istediğinde duygularınızı ifade etmek?

Jin: Sanırım birçok insan, bir plana bağlı olmaları gerektiği için istediğini, istediğin zaman yapma kavramını anlamayabilir. Ben de ilk çıkış yaptığımda böyle değildim. Eskiden bir şeyleri planlamayı severdim, ama sanırım kişiliğim bu şekilde biraz değişti, çünkü plan yaptığımda bile programım haber vermeden değişebiliyor ve beklenmedik şeyler çıkabiliyor.

BTS ile özel hayatınız arasında bir denge kurma yönteminiz bu mu?

Jin: Aslında daha önce bu şekilde düşünmemiştim, ama sanırım kendi başıma da eğlenmek istediğimi söyleyebilirsiniz. Hem de kimseyi rahatsız etmeden.

Başkalarını rahatsız etmeyen ve aynı zamanda yapmaktan hoşlandığınız eğlenceli bir şey var mı?

Jin: Bir eğlence programına katılmayı grup için, popülerliğim ya da işim için değil, kendimi mutlu etmek için katılmayı düşündüm. Çünkü o programları çekmek beni mutlu bir ruh haline sokabilir. Varyete şovlarında elbette zor olan bazı şeyler var, ama aynı zamanda sette bütün gün gülmek için bir şans. En son konserde hem diğer üyeleri hem de ARMY’yi izliyormuş gibi hissettiğimden bahsetmiştim, değil mi? Bu yüzden bunu eğlenmek için yapmak istiyorum. Sahnedeyim ve bir performans sergiliyorum ama aynı zamanda bir BTS konserini yakından izliyorum. Bir eğlence programındayım ama o programı yakından izliyorum.

Ama yine de konserde bile bir sakatlık geçirmiş olsanız da yapabileceğiniz her şeyi yaptınız. Bana grupla yaptığınız iş konusunda son derece titizsiniz gibi geldi.

Jin: Titiz/katı olmalısınız. BTS ile yaptığım iş söz konusu olduğunda kendime karşı çok hoşgörülü olursam sorun olacağını düşünüyorum, bu yüzden her zaman katıyım.

Çıkış yaptığınız günden bugüne kadar böylesiniz. Nasıl böyle devam edebiliyorsunuz?

Jin: Çünkü bu benim mutluluğum. İnsanların bir ofiste yaptıkları işte mutluluğu bulabilecekleri çok fazla zaman olmadığını söylüyorlar. Ama ben kendi işimde mutluluğu bulduğumu fark ettim. Sanırım Las Vegas’taki ve Grammy’deki o büyük konseri verebilmemin sebebi yedimizin birlikte vermesiydi. Bu şekilde, ARMY’nin mutluluğu sayesinde hayatımı yaşıyorum ve ARMY’nin tatmin olmasını sağlamak için bunları yapmak zorundayım.

Yani nasıl hissediyorsanız öyle yaşıyorsunuz ama mutluluğunuz mutlaka BTS ve ARMY’den geliyor.

Jin: Grammy’de bir ödül kazanman çok şey ifade ediyor. Ve kazanmayı umuyordum. Çünkü biz bir ödül kazansaydık, bunu ARMY kazanmış olacaktı. Ama şu anda mutluyum ve o ödülü kazanamadığım için mutsuz hissetmiyorum. Hayatımın amacı bu değil. Birini kazanabilsem ve hayatımı hala yaptığım gibi yaşayabilseydim iyi olurdu çünkü şu anda oldukça mutlu bir hayat yaşıyorum.

“Henüz Gelmedi” sözü, en iyisinin henüz gelmediğini gösteriyor. Ama söylediklerinizi duyunca, her an sizin için en iyi anmış gibi görünüyor.

Jin: Her an en iyi anmış gibi hissediyorum. Şimdiden daha iyi bir şey nasıl olabilir? Saçma. (güler)

Kaynak: Weverse Magazine

The post [Weverse Magazine] BTS’ten Jin: “ARMY’lerin Mutluluğu Sayesinde Yaşayan Biriyim” appeared first on KoreZin.

BTS’in özünü yakalayan, farklı şarkılardan oluşan Antoloji Albümünüz Proof’u yayımladınız. Nasıl hissediyorsunuz?

J-Hope: Bir noktada organize olması gerekiyordu değil mi? Zaman çizelgesine bir göz attığımızda yakın zamanda ARMY olan insanlara bugün nerede olduğumuzu, nasıl ulaştığımızı ve tüm ele aldığımız konuları tek bir yerde nasıl göründüğünü göstermek için doğru zaman olduğunu düşündük. Ayrıca, en başından beri bizimle birlikte olan ARMY için derin duyguları uyandıran bir albüm olacağını düşünüyoruz. Bizim zaman çizelgemiz temelde ARMY’nin de zaman çizelgesi. Bu albümü bu yolculukta bizimle birlikte olan ARMY için yaptık  ve muhtemelen seveceklerdir, bu yüzden eski anıları ziyaret ederken çok keyif aldık.

“Run BTS” şarkısının kendisi, BTS’in aldığı yola bir bakış. Üyelere, hepsinin çok şey atlattığını söyleyerek onları selamlıyorsunuz.

J-Hope: Gerçekten çok şey yaşadılar. Bu bir gerçek. (gülüyor) Hepimiz çok şey yaşadık ve çok çalıştık. Bu yüzden tüm bunları ifade etmek için tek bir kelimeye – gosaeng – sıkıştırdım ve gosaeng yapmak için sonuna bir “s” koydum. Sonra merak ettim, diğer üyelere gerçekten bir mesaj ilettim mi? Bu yüzden albüm üzerinde çalışırken, onlara fikrimi diğerlerine söyleyebileceğim bir şey eklemek istediğimi söyledim. Bu süreçten “Run BTS” çıktı ve ben de diğer üyelere buradan seslenmek istedim.

Sizin de bir haykırış almanız gerekmiyor mu? Siz de çok şeyler yaşadınız.

J-Hope: Çok şey yaşadım ama sanırım BTS’in yaptıklarından en çok zevk alan ben olabilirim. Çünkü BTS sayesinde tek başıma başarıp başaramayacağımı sorguladığım şeyleri deneyimleyebiliyorum. Sahnede pek çok farklı performans sergiledik ve birçok şeyi denedik. Bu yüzden geçmişteki tüm o zamanlara anlamlı bir bakış atıyorum. Öğrenmekten, öğrendiklerime hakim olmaya, yurt dışında farklı kültürleri deneyimlemeye kadar her şey çok eğlenceliydi.

O zaman Grammy Ödülleri’ndeki performans, sizin için yeni bir deneyim olmuş olmalı.

J-Hope: Tam bir kargaşaydı. COVID-19 için verdiğim test pozitif çıktı. Bu şartlar altında Grammy Ödülleri sahnesine çıkmak beni strese soktu. Dürüst olmak gerekirse üyeler bile zihinsel tükenmenin eşiğindeydi. Jin, elini incitmişti ve pratik yapmak zordu. Bu yüzden pratik yaparken kendime ne olursa olsun yapmam gerektiğini söyleyip durdum. Uçağa bindim, indim ve prova yaptım. Ve bir şekilde hepsini bir araya geldi.

Teknik olarak da çok zor bir performanstı, değil mi? Ceketlerinizi çıkarıp birbirine bağladığınızda bile sadece bir şansınız vardı.

J-Hope: Psikolojik olarak konuşursak çok fazla baskı vardı, Grammy’deydik ve çıkış yaptıktan kısa bir süre sonra yaptığımıza benzer bir performans sergiledik. Performansın arkasındaki fikir, “Bunu onlar için tekrar yapalım. Grammy’de bu tür bir performans sergileyebiliriz – biz BTS’iz!” şeklindeydi.

Bir bakıma, ilk müzik şovunuz No More Dream’de yaptığınız şapka değişimini, Grammy Ödülleri’nde kartı dağıtmakla takas ettiniz.

J-Hope: Bu doğru. Kalbim kesinlikle çok hızlı atıyordu. Açıkçası Grammy’deki performans hakkında kendimde hayal kırıklığına uğradım. İyi bir şov yapmayı o kadar çok istedim ki, en ufak bir hataya bile tahammül edemedim. Bu yüzden daha sonra düşündüm ki “Oh, gerçekten daha iyisini yapabilirdim – daha havalı görünmesini sağlayabilirdim. Bu bir hayal kırıklığıydı.”

Ama diğer üyeler, pratiğe liderlik etme şekliniz için size ne kadar saygı duyduklarından bahsettiler. “Takım Lideri Jeong” takma adı, BTS içinde ne kadar önemli olduğunuzu gösteriyor gibi görünüyor.

J-Hope: Evet, bana öyle diyorlar. (gülüyor) Hepsi başarılı olduğu için böyle bir performans gösterebildik. O kısım son derece önemli. Bir ekibin parçası olmaktan çok şey öğrendim. Grup için şarkılar üzerinde çalışmaya başladığımda hiçbir şeye razı olmazdım. Şimdi çalışırken, kendimi ifade etmenin her zaman yeni yollarını keşfediyorum ve bir gün hepsini kendi başıma çözmeyi denersem belki eğlenceli olur diye düşünüyorum. Kendimi bu şekilde geliştiriyorum.

Geliştirmekten bahsetmişken, Proof albümü boyunca değişme şekliniz etkileyici. Rap tarzınız çok değişti.

J-Hope: Her zaman yeni teknikler keşfediyorum ve ne zaman bir BTS şarkısı üzerinde çalışsam, bunu nasıl yapmam gerektiğine dair bir içgüdüm oluyor. Değişimin gerçekleşmesinin özel bir nedeni yoktur; sanırım öğrendiğim her şey ve sağladığım tüm enerji içgüdüsel olarak o anda ortaya çıkıyor.

“For Youth” şarkısında da yeni bir şeyler var. Her şarkıda yeni bir tarza kolaylıkla bürünebiliyorsunuz.

J-Hope: “For Youth”, orijinal bir şey denemek için benim şansımdı. Melodik rap yazmayı düşündüm, ritimle çok fazla ilgilenmiyordum ve biraz daha olgun bir yanımı göstermek istedim. Sürekli değişiyorum, müzikal olarak olgunlaşıyorum ve ifade edebileceğim şeylerin sayısı arttı. BTS ile geçirdiğim süre boyunca öğrendiğim şeyleri kullanarak kendimi ifade ettiğim şeyler bunlar. Proof üzerinde çalışırken, içgüdüsel olarak değiştiğimi hissedebiliyordum. Bunların hepsi uzun zamandır grupla birlikte olduğum için. Müzik ve performans söz konusu olduğunda ne yapmam gerektiğini bir şekilde biliyorum.

Grupta olmanın günlük hayatınıza herhangi bir etkisi oldu mu? Instagram’da harika fotoğraflar yayımladınız. Anlık film fotoğraflarından oluşan bir koleksiyonuz var.

J-Hope: Sanırım öğrendiğim her şeyi denemek ve sürekli göstermek alışkanlık haline geldi. Bu yüzden hangisinin ilginç olacağını görmek için birçok farklı yol denedim. Umarım insanlar bunu ilginç bulmuşlardır. (güler)

Biri hesabınıza girerse, çektiğiniz tüm anlık fotoğrafları bir bakışta görebilir ve her birine ayrı ayrı bakarsa ilgili diğer fotoğrafları da görebilir. Örneğin, sadece kıyafetlerinizin olduğu resimleri yüklediniz; ardından o kıyafetleri giyip normal, günlük hayatınızı yaşadınız. Kendinizi görsel olarak ifade etmeye çalışıyormuşsunuz gibi.

J-Hope: Anlık fotoğraflar, yalnızca orijinalleri elinizde tutabileceğiniz birkaç kayıt tutma yönteminden biridir. Günlük hayatımı Instagram üzerinden paylaşacak olsam da sadece bana ait bir film kopyasının olması güzel olur diye düşündüm ve anlık fotoğrafları seçtim. Bir sanatçı olarak kim olduğumu göstermek için Instagram’ı ve hayranlara söylemek istediğim daha dürüst ve açık şeyler için de Weverse’i kullanmak istiyorum. Belki de Instagram’daki imajımın eskisinden çok farklı görünmesinin nedeni budur.

Bu ilgi videolara kadar uzanır mı? Çünkü sürekli çekim ve kurgu yapıyorsunuz.

J-Hope: Grubumuzun belgesellerini çektiklerinde, bu gerçekten müteşekkir olduğum bir şey, sanırım şu anda hayatımın en güzel anını yaşıyorum diyebilirsiniz. Ve bunun kaydını tuttukları için çok minnettarım. Hayatımın, her günümün ve sahnedeyken duygularımın nasıl olduğunu kaydediyorlar. Kayıt tutmaya bu kadar önem vermemin nedeni bu. Bu yüzden telefonumla çok fazla fotoğraf ve video çekiyorum ama sonra telefonumun fotoğraf albümü haline geliyor. Bu yüzden dağınıklığı azaltmak için düzenlemeye başladım.

Çektiğiniz videoları tekrar izliyor musunuz?

J-Hope: Evet, çok ama çok izliyorum. (gülüyor) Çok eğlenceli. Bunun gibi kayıtlar bana onları yaptığım sırada nasıl hissettiğimi hatırlatıyor. Bazı manzaraların veya belirli insanların – her birinin – videosunu veya resmini çekerken hangi duyguyu hissettiğimi hatırlayabiliyorum. 2017’de ne düşündüğümü gördüğümde, onları tekrar hissettiğimde o duyguları yeniden yaşıyormuşum gibi. Bence insanların hafızalarına kaydedebileceklerinin bir sınırı var. Yani her şeyi hatırlayamazsın ve bazı şeyleri de unutursun. İşte geçmiş videoları izlediğimde o buruşuk, eski anıları ve duyguları düzeltiyor gibiyim. Ve bunu gerçekten seviyorum.

Peki yeniden yaşanmış anılar nasıl?

J-Hope: Çok güzeller. (gülüyor) Daha gençtim ve daha enerjiktim. Şimdi öyle olmadığımdan değil, sadece o zamanlar hissedebildiğim kesin şeyler olduğunu düşünüyorum. Proof ile ilgili her şey, o zamanlar nasıl çalıştığımı, yaptığım müzik ve performansları nasıl elde ettiğimi bir göstergesidir. Bana o günleri hatırlayabiliyorum dedirten bir şey benim için çok şey ifade ediyor.

Proof’da “DNA” demosu var. Bu da bir tarihin parçasını paylaşıyor. Nasıl yapıldı?

J-Hope: İlk başta “Boy meets Evil”ın demo bir versiyonunu ekleyecektik ama tekrar dinleyince, düşündüm ki son kaydı dinlemek daha iyi olmaz mı? Kaba sürüm, genellikle “kaba” kelimesiyle ilişkilendirmiş olduğundan cazibe içermez. Onun yerine ARMY’ye ‘Bunu sen mi yaptın?‘ diye düşündürecek bir şey aramaya başladım ve bu sırada DNA demosunu buldum. Onu ‘bu da ne?‘ düşüncesiyle dinledim ve sonunda ‘Vay!‘ oldum. Şarkı üzerinde çalışma sürecimi hatırladım.

Süreciniz nasıldı?

J-Hope: Çalışma şeklimiz; herhangi birimizin bağımsız olarak üzerinde çalıştığı iyi bir şeyi alıp kullanıyoruz, bu yüzden önce kendi başıma bir şarkı yapmayı denedim. “DNA” üzerinde yapabileceğim bir tarzda çalışmayı denedim ama ortaya çıkan şekli beğenmedim, bu yüzden onu bir süreliğine sabit diskimde sakladım. Tekrar baktığımda benim eşsiz sesimin, şarkıda ham özgünlüğü gösterdiğini düşündüm. Yayımlanmadan önce “DNA”in böyle bir versiyonunun olduğunu duymak ARMY için eğlenceli olur diye düşündüm.

“DNA”in bu versiyonunu yapan J-Hope ile şimdiki J-Hope arasında çok şey değişti. Tam olarak hangi yönlerden değiştiniz?

J-Hope: Yakın zamana ait bir örnek, yurt dışında geçirdiğim tüm zamanların beni etkileme şekli olabilir. Şu anda yaşadığım deneyimlere sahip olmak için para ödeyemezsiniz. Devasa performanslar sergiliyor, her türden farklı sanatçılarla tanışıyor ve kültürü öğreniyoruz.

Daha önce V LIVE’da Lady Gaga’nın performanslarından birinden bahsetmiştiniz. Performansı sizi nasıl hissettirdi?

J-Hope: Las Vegas’taki performanslardan o kadar ilham aldım ki daha önce kendi turnemizdeyken daha fazla sanatçının konserine bakmadığıma pişman oldum. Lady Gaga’nın konseri özellikle etkileyiciydi. Küçüklüğümden beri Lady Gaga’nın büyük bir hayranıyım ve onun şov yapma konusunda en iyisi olduğunu düşündüm. Performansına kendini ne kadar açıkça adadığından çok ilham aldım. Ve Las Vegas bir gösteri şehri, bu yüzden tüm şovları izlerken bunun mümkün olduğunu bilmiyordum ve bir gün onları kendi yorumumla denemek isterim diye düşündüm.

BTS üyesi olduğunuz için yaşadığınız bazı şeyler sizi hiç sıkmıyor mu? Birleşmiş Milletler’de konuşmalar yapmak ve orada performans sergilemek büyük bir onur ama aynı zamanda bunları yaparken neler hissettiniz?

J-Hope: Orada durabilmek benim için büyük bir onurdu, ama ben gerçekten çok sıradan bir insanım. Gwangju’nun yerlisi olarak tipik bir şekilde yetiştirildim, bu yüzden bazı şeyleri benimsemek ya da alışmak kolay değil. Bazı şeyler benim için çok büyük ve sonunda tabağımda çok fazla şey kalıyor, ama sonunda onu kucaklayabileceğimi düşünüyorum. Ve bazılarına da kader olarak bakıyorum.

Instagram’da diğer üyelerle konuşma şeklinizi düşündürüyor ve “beğen”e çokça dokunuyorsunuz. Bu, birbirinize ne kadar ihtiyacınız olduğunuzun bir yansıması mı?

J-Hope: Oh bu…Çünkü ben Instagram’ı açmadan hemen önce biri bir şey paylaşmış oluyor. Bunun çalışma şekli şaşırtıcı. Instagram’ı açacağım ve biri tam olarak üç dakika önce gönderi paylaşmış olacak. Bunu gördüğüm zaman küçük kalbe dokunuyorum. Yaparken çok eğleniyorum. Sanırım orası günlük hayatlarını kontrol etmek, kendi yaşamları hakkında daha önce bilmediğim şeyleri öğrenmeme yardımcı oluyor.

Bir BTS üyesi olarak büyük ölçüde etkili birisiniz. Bu günlerde müziğinizle veya dansınızla neyi ifade etmek istersiniz?

J-Hope: Bildiğiniz gibi, kendimi sık sık neşeli bir tavırla sunarım. Bu yüzden farklı bir yanımı sergilemek için güçlü bir arzum var. Mevcut projelerimde bunu yapmak için kişisel olarak kendime meydan okudum. Son derece karanlık, ham bir taraf göstermek istedim.

Neden?

J-Hope: Çalışırken ve yaşarken, sadece doğal tarzımı veya insanların beni nasıl gördüğünü kullandığımda anlatabileceğim hikayelerin son derece sınırlı olduğunu anladım. Söylemek istediğim şeyler var ama hep aynı tarzda yapsaydım, iyi karşılanmazlardı gibi hissediyordum. Söylemek istediklerimi iletmek için daha karanlık olmam gerekirdi. Daha önce hiç yapmadığım bir şeydi, bu yüzden yeni bir şey denemek için heyecanlandım. Kalbimin bana söylediklerinden çok etkilendim ve bu yüzden denemeye karar verdim.

BTS’in müziği söz konusu olduğunda, genele bakıp karar veriyorsunuz, oysa solo çalışmanızda kararları sadece siz veriyor gibisiniz.

J-Hope: Şimdi geriye dönüp baktığımda, BTS üyesi J-Hope olarak ne olduğumu göstermek için yayımladığım mixtape’im var. BTS içinde masaya getirdiğim tarzın daha geniş bir resmini çizmek için mixtape kullanmak istedim. “Chicken Noodle Soup” bu şekilde bir şeyler yapabileceğimi gösterdi ve şimdi ne tür yeni müzikal yön ve düşüncelerim olduğunu ve bunları nasıl yeni bir şekilde aktarabileceğimi göstermeye karar verdim. Sanırım şimdi kesinlikle BTS içinde sahip olduğum stili ve bireysel olarak gösterebileceğim kendi stilimi oluşturmaya devam ediyorum. Kendime sanatçı demekten neredeyse utanıyorum (gülüyor) ama sanırım bunu yapabilecek türden bir sanatçı oldum.

Bir insan ve tüm bunları yapabilecek bir sanatçı olarak ne hakkında konuşmak istiyorsunuz?

J-Hope: Kendi benliğim. Nasıl yaşadığım ve gizli tarafımın oluşturduğu duygusal gölge gibi şeylere dönüp bakmak istedim. Daha sonra bu şarkılar çıkınca anlayacaksınız ama bu konuları tartışacak olsam her zaman bu konuda hafif olamazdım. Bu yüzden daha karanlık bir yere biraz daha yaklaştım, bu da hayat hikayemi tamamen açmamı sağladı.

Hayat hikayenizde şimdi ne kadar ilerlediğinizi düşünüyorsunuz?

J-Hope: Bu günlerde, akıntıya karşı savaşan bir somon balığı olamayacağımı fark ettim. (güler)

Ne demek istiyorsunuz?

J-Hope: Hayatı akışına göre nasıl yaşamam gerektiği hakkında çok düşünüyorum. Bana verilenler ile mutlu bir yaşam sürmeye çalışıyorum. Dürüst olmak gerekirse, 2020 ve 2021’de pandemiden kaynaklanan birçok farklı şeyi değiştirmeye çalıştım. Ama mesele şu ki, tüm bunları sadece düşünerek değiştiremeyeceğimi fark ettiğim, bu yüzden bana verilenlere göre yaşamayı düşündüm. Çünkü zaten benim için doğru olan yolu arayacağım. Bu duracağım anlamına gelmez. (güler)

Kaynak: Werverse Magazine

The post [Weverse Magazine] BTS’ten J-Hope: “Benim İçin Doğru Olan Yolu Arayacağım” appeared first on KoreZin.

RM ve V arasında ortak bir çalışma olan “4 O’CLOCK”un sözlerinde, şafak yükselirken birini bekleme imgesi kullanılırken, “Scenery” şarkısı birbirleriyle yeterince “an” paylaşmamanın pişmanlıklarını dile getiriyor.

“Sweet Night”daki karakterler, sahilde ve bir teknede yaşanan bir anı paylaşırlar. Ancak bu sahneler şimdiki zamanda değil, geçmişte geçiyor. Bu manzara resminin ancak biri içeri girdiğinde tamamlanmış olması gibi V‘nin, müziği de genellikle dinleyicilere kendilerini tamamen kaptırabilecekleri bir alan sağlar. “Scenery”nin nakaratı, melodik vokallerin her hecesini çevreleyen ve şarkıda hüzünlü bir boşluk oluşturan seyrek bir yankı gibidir. “Sweet Night”, doğrusal bir kompozisyona sahiptir, birinci ve ikinci nakarat arasındaki kesin çizgiyi belirsiz kılmakta ve bir dorukla değil, dört bir yana dağılan acıtacak kadar güçlü aşk duygularıyla bitmektedir. V‘nin solo müziği, birinin yokluğunda ortaya çıkan duygulardan sinestetik (farklı algıların beyinde ortak bir paydada buluşması) görüntüler oluşturuyor.

V, Weverse Magazine‘e şunları söyledi:

“ARMY’nin müziğimi dinlerken, bakılacak özel bir şey olmasa bile, kendileri için bir şeyler hayal etmelerini umuyorum. “Scenery” hakkında, “tıpkı bir film müziğini dinlemenin insanlara filmin kendisinden görüntüleri hatırlatması gibi.” 

Bu, bir sanatçı olarak yaptığı müzikte neyi amaçladığına dair bir şeyler ortaya koyuyor. Şarkıya rüzgar, rüzgar çanları, karda yürüme ve kamera deklanşörü gibi sesleri (belirli yerleri ve eylemleri çağrıştıran sesler) dahil etmek onun fikriydi. Bu sesler, “Hala bir sonraki hikayeyi dolaşırım” sözleriyle uyumludur ve konuşmacının birlikte oldukları kişiyle anları yakalamak için etrafta dolaşmasının görüntülerini çağrıştırır.

V‘nin ilk solo şarkısı “Stigma”nın yayımlanmasından bu yana yaptığı ve icra ettiği şarkılar onun hem büyümesine yardımcı oldu hemde BTS üyesi Kim Taehyung olarak kendisinin yaşadığı iniş çıkışlara güzel bir övgü niteliğinde geçmiş kopuklukların yol açtığı acıya uzun uzun ve sert bir şekilde bakma süreci oldu. Bu süre zarfında müziği, müzik dünyasında benzersiz bir sesin yolunu açtı. V‘nin derin sesi, doğrudan bir film senaryosundan çıkan görüntüler ve dinleyiciyi hüzün ile duygusal bir arınma arasında bir yerde duran karmaşık duygularla dolduran benzersiz duyguları iletebilen bir kompozisyon gibi büyüleyici özelliğe sahip.

“Christmas Tree” şarkısının yönetmeni Nam Hye Seung, V’nin müziğini planlama aşamalarından itibaren dinledi ve şarkıyı en başından beri onu düşünerek yaptı.

V‘nin şarkı kataloğu, zamanla yavaş ama emin adımlarla büyüdü ve diğer müzisyenler şimdiden onun müziğinin imajını net bir şekilde hissedebiliyor. Eşsiz sesi havada bir rüzgar çanının müziği gibidir. Genç adam, müziği ile bir porte çizer ve güzel bir sesle deneyimin acısını ve onu yatıştıran özlemi yakalayan boyanmış bir portre.

V’nin şarkılar üzerinde düşünceleri:

Bu dahil olduğum ilk işti. Dürüst olmak gerekirse herhangi bir iş üzerinde çalışacağım hiç aklıma gelmezdi. (gülüyor) Diğer bütün üyeler bir şeyler üzerinde çalışıyordu ben de çalışmak istedim ve şansıma benimki seçildi. İşte o zaman bir şarkı yapma ve onun yayımlanma sürecinin ne kadar eğlenceli olduğunu fark ettim.

Benim günahlarımın bedelini ödeyen kırılgan sen” şimdi hala genç olsam dahi, daha genç bana söylemek istediğim bir şeydi. Şarkının hala böyle canın yandığı için üzgünüm demesini istedim. Sanırım kırılgan hissediyorum. Bir bardağın kırık cam parçaları gibi tamamen paramparçayım ve tekrardan kalkabileceğimi sanmıyorum.

Bu şarkıyı evimizin önündeki parkta Jimin’i beklerken yaptım. Saat sabaha karşı 4’tü o yüzden başlığı “4 O’CLOCK” koydum. Şafak vaktinden önceki o açık mavinin yavaşça gökyüzünde yükselmeye başladığı zamanda daha iyi yazabiliyorum gibi geliyor. O zamanlar dinlediğim ve yapmaya çalıştığım müziğin hepsi Namjoon hyung ile benzerdi, bu yüzden o gerçekten nasıl hissettiğimi anladı ve yardıma ihtiyacım olan boşlukları doldurdu. İlginç bir süreçti.

“Scenery” siz ve ben hakkında bir şarkı. Benim görüş alanımda olanları ve sizin görüşünüzde ben olma düşüncesini bir manzara olarak tarif etmek istedim. Çok sık dünya turuna çıktığımız zamanlarda fotoğraf çekmek hobimdi. Ama durup düşündüğümde ARMY için performans sergilemek ve gidip onları görebilme fırsatına sahip olmak, o güzel fotoğrafları çekebilmemi mümkün kılan şeydi. Bu şarkı bu düşüncelerden doğdu ve ben de minnettarlığımı ifade etmek istedim.

Sözlerin orjinali “mavi papağan” değil “mavi kuş” idi. Mavi kuş elbette umudun simgesidir. Bu ifadeyi biraz değiştirdim ve papağana dönüştürdüm. Mavi bir papağan, umudun, geçmişin ya da sahip olduğunuz zamanın bir sembolü olabilir. O zaman içimde umutlu bir şeyler bulmuştum o yüzden de bu ifade sürekli aklıma geliyordu.

Bu şarkıyı performansı göz önünde bulundurarak tasarladım ve şarkıda bunu ifade etmeye çalıştım. Mesajına gelince, genç olan kendime bir umut mesajı iletmek istedim. Geçmişte zorlandın ama şimdi belli bir derece mutluluğu buldum, o yüzden başını dik tut.

Şarkı daha Itaewon Class OST’si olmadan önce Sweet Night başlığını seçmiştim. Aktörlerden biriyle yemek yiyordum ve şarkıyı ona dinlettim ve Danbam dedi. Tamamen şanstı. (gülüyor) Sözler, OST olarak seçildikten sonra yazıldı o yüzden sözlere diziye atıflar ekledim.

COVID-19 salgını ciddileşmeye başladığı dönemde kaygılı hissediyordum çünkü ARMY’i bir daha ne zaman görebileceğimi bilmiyordum. İngilizce’deki canı sıkkın olmak anlamına gelen “I feel blue” ifadesindeki maviyi ve tüm rengin görüşümden çekildiğini ve sadece monokrom (tek renk) gördüğüm hissini kullanarak Blue & Grey şemasında karar kıldım. Bence şarkı hissettiğim psikolojik acıyla başa çıkış şeklimi yansıtıyor.

Düşüncelerim kışın daha yumuşak ve derin oluyor. Hala kışken elimi çabuk tutup ARMY için bir şarkı yayınlamaya karar verdim. Mevsim hala doğduğum ve beni en iyi yansıtan kıştı. Herkes için zor zamanlardı o yüzden yazdığım sözlerin kulağa rahatlatıcı gelmesini istedim. “Bu yıl her yerde bir sürü beyaz melekler var.” kısmı pandemi boyunca yorulmadan çalışan tüm sağlık personellerine teşekkür etmek için, şarkıda da yer alan sanatçıyla konuştuğumuz bir fikirden ortaya çıktı. Ve ‘Yılın bu soğuk zamanında bana gelmen özel bir olay’ kısmında birisiyle anı biriktirmenin ne kadar da büyük bir şey olduğunu aktarmaya çalıştım ve ‘Yaptığım bu şarkı da birisi için özel bir olay olsa ne güzel olurdu.’ diye düşündüm.

Kaynak: Weverse, Twitter, YouTube

The post [Weverse Magazine] BTS’ten V, Müziği Aracılığıyla Resim Çiziyor appeared first on KoreZin.

Bir yılda üç şarkı yayımladınız: “Dynamite”, “Butter” ve son olarak “Permission to Dance” ve BTS bu süre boyunca daha popüler hale geldi. Nasıl hissediyorsunuz?

The post [Weverse Magazine] BTS’ten Jimin: “Bu Zor Zaman Boyunca Bizi Destekleyen İnsanlar Var” appeared first on KoreZin.